همبسته گـی با ونزویـلا

۷ اسد ۱۳۹۶خورشیـدی

جمهوری بولیواری ونزویلا هدف کارزاری خشن، برهم زننده ثبات، و برانداز کودتایی قرار گرفته است که دولت امریکا و الیگارشی ونزویلا آن را به پیش می‌ برند. این کارزار بخشی است از تجاوز و تهاجم به ملت‌های امریکای لاتین و کاراییب و روندهای تعیین سرنوشت مستقل، ضدامپریالیستی، و ترقی ‌خواه در این منطقه؛ تهاجمی است که هدفش تحمیل تساط سیاسی و اقتصادی امریکا بر این منطقه است.

منابع طبیعی غنی و گسترده ونزویلا، و از همه مهم ‌تر ذخایر نفتی آن، هدف آزمندی  شرکت‌های عظیم چند ملیتی از مجرای امریکاست که هرگز حاضر نشدند روند تغییر و تحولی را که رییس ‌جمهور هوگو چاوز ۱۸ سال پیش آغاز کرد  بپذیرند.

جنگ اقتصادی، محاصره مالی، تحریم ‌ها، احتکار کالاهای مورد نیاز مردم، بازی سوداگرانه با قیمت‌ها، عملیات بی ‌ثبات ‌سازی، اقدام‌ های خرابکارانه، اعمال خشونت مفرط و ویرانی توسط گروه‌های فاشیستی، جنگ رسانه ‌یی برای دادن اطلاعات غلط ، و خرابکاری‌های گروه‌های کودتاچی برانداز، که چند ماه است در ونزویلا در جریان است، هدفی ندارد جز حمله به قدرت قانونی ‌ای که رییس ‌جمهور نیکولاس مادورو و دولت او و دیگر نهادهای کشور به طور دموکراتیک اعمال می ‌کنند؛ یورش به قدرت مردم ونزویلاست که از آزادی، دموکراسی، صلح، و قانون اساسی ونزویلا دفاع می ‌کنند.

نیروهای کودتاچی، و آنهایی که در داخل کشور و از خارج از آنها حمایت می ‌کنند، با نشان دادن تصویری واژگونه از وضعیت جاری در ونزویلا ( نشان دادن کودتاچیان و تروریست‌ها به صورت « دموکرات » و نشان دادن اقدام مدافعان حقیقی آزادی، دموکراسی، و امنیت و بهروزی شهروندان ونزویلا به مثابه « سرکوب ») و با اعلام خواست مداخله خارجی با پشتیبانی امریکا، عملیات تازه‌ای از مداخله و تجاوز را، مانند آنچه امریکا پیش از این بر ضد ملت‌ها و کشورهای دیگر به پیش برده بود، به راه انداخته ‌اند. این بار این عملیات بر ضد روند بولیواری و ملّت ونزویلا، و بر ضد دستاوردهای و پیروزی‌های آنها انجام می‌ گیرد.

با توجه به آنچه گفته شد، و در دفاع از صلح و استقلال و حق حاکمیت جمهوری بولیواری ونزویلا، در دفاع از حق ملّت ونزویلا در تعیین سرنوشت خود، سازمان‌های امضا کننده زیر:

ـ اقدام ‌های مداخله ‌جویانه، جنگ اقتصادی، و تجاوز و حمله به جمهوری بولیواری ونزویلا و مردم آن را محکوم می‌کنند؛

ـ اقدام جنایتکارانه خشونت مفرط توسط گروه‌های تروریستی علیه مردم ونزویلا، علیه آزادی، امنیت و بهروزی آنها را محکوم می‌ کنند؛

ـ همبسته گی خود را با نیروهای میهن ‌دوست، دموکرات، ترقی‌ خواه، و ضد امپریالیست ونزویلا، و به ‌ویژه با کمیته بین‌المللی همبسته گی، در دفاع آنها از حقوق و آرمان‌های ملّت ونزویلا، در دفاع از استقلال میهن خود- جمهوری بولیواری ونزویلا- و قانون اساسی آن، اعلام می ‌کنند.

امضا کننده گان:

ـ   سازمان صلح و همبسته گی سراسری هند

ـ انجمن دفاع از صلح، همبسته گی، و دموکراسی، ایران

ـ کانون برزیلی همبسته گی با ملت‌ها و مبارزه  در راه صلح

ـ مجمع صلح بریتانیا

ـ شورای ملّی صلح بلغارستان

ـ انجمن مدنی (غیرنظامی) سربازان علیه جنگ،  جمهوری چک

ـ شورای صلح قبرس

ـ جنبش صلح چک

ـ همایش ضد جنگ، ایتالیا

ـ اینتال، سازمان همبسته گی جهانی بلژیک

ـ اتحاد صلح و بی ‌طرفی، ایرلند

ـ شورای صلح و همکاری پرتگال

ـ شورای صلح و همبسته گی سودان

ـ جنبش صلح سوییس

ـ شورای صلح ایالات متحده امریکا

 بامداد ـ سیاسی ـ ۱/ ۱۷ـ۰۱۰۸

نـواز شـریف در دام فساد مـالی

طلسم اتمام کامل  یک  دوره نخست  ‌وزیری غیرنظامیان در پاکستان باز هم نشکست.  دادگاه عالی پاکستان روز گذشته به ‌‌دنبال اتهامات فساد، نواز شریف، صدراعظم این کشور را سلب صلاحیت کرد؛ حکمی تاریخی که احتمالا تعادل سیاسی نیم ‌بند پاکستان را بر هم‌ می ‌زند و به‌ باور برخی تحلیل گران ضربه‌ ای جدی به میراث مردی است که به تعیین نسل گذشته سیاسی پاکستان کمک کرد. ساعاتی بعد از رای دادگاه نواز شریف از قدرت کناره‌ گیری کرد. برکناری نواز شریف که سومین دوره صدراعظمی‌اش را پشت سر می گذاشت، در حالی صورت گرفته که تنها یک سال تا پایان دوره او باقی مانده بود و بسیاری امیدوار بودند تاریخ پاکستان برای یک بارهم که شده، شاهد پایان دوره صدراعظمی یکی از غیرنظامیان باشد. حالا پس از این حکم حزب نواز شریف به نام « مسلم‌ لیگ»  باید صدراعظم موقت را انتخاب کند؛ فردی که تا انتخابات آینده که قرار است اواسط سال ۲۰۱۸ ترسایی برگزار شود، جانشین شریف خواهد بود.
حکمی که روز گذشته از سوی پنج ‌عضو دادگاه ‌عالی پاکستان اعلام شد، حاصل یک‌ سال ماجراهای سیاسی، جلسات دادرسی نفس گیر و تحقیقات جنجالی درباره امور مالی خانواده شریف بود. نظامیان قدرتمند پاکستان هم که به‌ طور سنتی سرنوشت دولت‌های غیرنظامی را تعیین می‌ کنند، به ‌‌دقت به‌ تماشای سلسله‌ جلسات محاکمه نشسته بودند و بر‌اساس برخی گمانه‌ها جنرال‌های قدرتمندی به طور ضمنی در رای دادگاه عالی تاثیر گذاشته ‌اند.

اسناد  پاناما
اتهامات علیه نواز شریف و سه فرزندش( یک دختر و دو پسر) سال گذشته و پس از افشای اسناد پاناما آغاز شد. اسناد پاناما نشان می‌داد چگونه شمار زیادی از ثروتمندترین افراد جهان با استفاده از گریزگاه‌های مالیاتی ثروت خود را مخفی کرده‌اند؛ گرچه در این اسناد از خود نواز شریف نامی برده نشده بود؛ ولی نام دو پسر و دختر صدراعظم پاکستان در میان بود و این اسناد نشان‌ می ‌داد فرزندان شریف صاحب ساختمان مسکونی گران ‌قیمتی در لندن هستند که از طریق شرکت‌ های ثبت ‌شده در خارج خریداری کرده‌اند. شریف گفته است که املاک لندن به صورت قانونی خریداری شده و افزوده که شخصا مالک آنها نیست. دادگاه عالی پاکستان از  اعضای خانواده شریف خواسته بود مدارک معتبری را درباره پولی که برای خرید اپارتمان در لندن استفاده کرده بودند، در اختیار دادگاه قرار دهد؛ اما با وجود رد اتهامات از سوی خانواده شریف، دادگاه می ‌گوید آنها و وکلای ‌شان نتوانستند مدارک قانع‌ کننده‌ای ارایه بدهند و اسناد آنها عموماً جعلی و ناکارآمد بوده است. نواز شریف که در دو دوره قبلی صدراعظمی خود (از سال ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۲ و از سال ۱۹۷ تا ۱۹۹۹ ترسایی) نیز نتوانست دوره پنج‌ ساله صدراعظمی را به اتمام برساند، از سال گذشته به این سو مرتباً اتهامات علیه خود و خانواده‌اش را توطیه خوانده و می ‌گوید در سه‌ دوره صدراعظمی ‌اش هیچ‌ گاه با اتهام فساد عمده‌ ای روبه ‌رو نشده بود. بارها از او خواسته شد که استعفا دهد؛ اما می‌ گفت اشتباهی نکرده که به‌ خاطر آن از کرسی صدراعظمی پایین بیاید

.
گزینه‌ های جانشینی نواز شریف
در‌این ‌میان برکناری شریف برنامه‌های او برای جانشینی سیاسی ‌اش را هم به خطر انداخت؛ چراکه  نام « مریم شریف »، دختر نواز شریف که به‌ عنوان وارث سیاسی او در نظر گرفته شده بود، هم در این اسناد دیده شده است. حالا ناظران سیاسی می ‌گویند چندین نفر برای جانشینی نواز شریف در نظر گرفته شده‌اند؛ یکی از آنها سردار « ایاز صادق » سخنگوی رییس پارلمان این کشور، است و « شهید خاقان عباسی »، وزیر نفت و منابع طبیعی پاکستان، هم یکی دیگر از گزینه‌ هاست.  « خرم‌ دستگیر خان»، وزیر تجارت و « خواجه محمد عاصف »، وزیر دفاع، هم از دیگر گزینه‌ های جانشینی نواز شریف هستند.
بی‌ شک یکی از مهم‌ ترین کسانی که آماده استفاده سیاسی از برکناری نواز شریف است، سیاست ‌مدار مخالف  عمران خان  است که از سال ۲۰۱۳ ترسایی  و پس از به ‌قدرت‌رسیدن نواز شریف کمپینی برای مقابله با او به‌ راه انداخت. تحلیل گران سیاسی می‌ گویند که حکم دادگاه پیروزی سیاسی و اخلاقی انکار‌ناپذیری برای عمران خان به شمار می‌ رود. به باور کارشناسان جایگاه عمران‌ خان تقویت می ‌شود؛ اما همه‌ چیز به سرمایه‌ گذاری او در ایالت پنجاب بسته گی دارد؛ چرا‌که این ایالت  نقشی بسیار اساسی در انتخابات عمومی پاکستان ایفا می ‌کند. پنجاب یکی از پرجمعیت ‌ترین و پررونق ‌ترین ایالت پاکستان است و در چندین دهه گذشته پایگاه نواز شریف بوده است. عمران‌ خان در سال‌های گذشته پیگیرانه  و با وسواس اتهامات علیه شریف را هدایت کرد و با مخالفت‌های خیابانی و شکایت دادگاهی، مخالفت‌های عمومی را علیه صدراعظم گسترش داد و سازماندهی کرد.
حکم اخیر سرنوشت مردی را که در سه‌ دهه گذشته یکی از نیروهای غالب عرصه سیاسی پاکستان بوده، نامشخص باقی می ‌گذارد.  حسن عسگری، تحلیل گر سیاسی مستقر در لاهور، در گفت ‌وگو با نیویورک ‌تایمز درباره حکم اخیر دادگاه عالی و سرنوشت نواز شریف چنین می ‌گوید: « اگر او چشم‌انداز درازمدتی داشته باشد، برمی‌ گردد و حزب سیاسی ‌اش را رهبری می‌ کند. او و هوادارانش حکم دادگاه را توطیه ‌ای سنگین با مشارکت قدرت‌های بین‌المللی خوانده‌اند. نواز شریف در دوره‌ای از ثبات اقتصادی نسبی به قدرت رسید و توانست چندین پروژه زیربنایی بزرگ را به اتمام برساند و قطعی برق هم که یکی از مهم‌ ترین مشکلات پاکستان است، در دوره او کاهش چشمگیری داشت؛ گرچه رسوایی اخیر اعتبار او و خانواده‌اش را خدشه ‌دار کرد؛ اما حزب مسلم ‌لیگ امیدوار است با تکیه بر دستاوردهای شریف بتواند پیروز انتخابات عمومی سال آینده پاکستان باشد؛ حتیا اگر خود شریف نتواند نامزد این انتخابات باشد./شرق

بامداد ـ سیاسی ـ ۳/ ۱۷ـ۲۹۰۷

هنگامه های خروج ارتش امریکا از افغانستان

عارف عرفان

روزهای اخیر در پی یخبندان استراتیژی جدید امریکا در افغانستان گزینه خروج ارتش امریکا ازکشور به بحث داغ در محافل سیاسی آنکشور مبدل شده و درین خصوص« پروفسور آلون بن مایر» استاد امور بین المللی در مرکز امورجهانی نیویارک در مقاله تحلیلی خویش در وبگاه گلوبال ریسرچ مورخ ۲۱ جولای ۲۰۱۷ تحت عنوان«  جنگ فاسد و غیر اخلاقی در افغانستان »  موضوع خروج نیروهای امریکایی از افغانستان را مورد تحلیل قرار داده می نگارد :
شانزده سال سپری گردیدوما تاهنوز در افغانستان می رزمیم ،جنگی که نه تنها طولانترین جنگ تاریخ امریکا است بل پرهزینه ترین جنگی که تاکنون «یک تریلیون» دالر مصرف داشته وریزش خون هزاران سرباز شجاع ما را دربرداشته است‌.
جنگی که از لحاظ اخلاقی فاسد بوده و جز حصول شرم راه خروج افتخار آمیز از آن بنظر نمی رسد.
امروز ما هنوز روی آن بحث میکنیم تابطرز بایسته وقناعت بخش این جنگ را به پایان برسانیم .

نویسنده با جمعبندی آمار تلفات انسانی نگارش خویش را ادامه داده مینویسد:
درین جنگ تاکنون تعداد ۲۴۰۰سرباز امریکایی کشته شده است.
بر اساس آمار ثبت شده تنها در شش ماه اول سال ۲۰۱۷به تعداد ۱۶۶۲ تن جان باخته وبه تعداد ۳۵۸۱ تن زخمی گردیده اند.
بصورت کُل مجموع  تلفات شهروندان افغانستان درین جنگ حدود ۲۲۵ هزار نفر بوده وحدود دوملیون وششصد هزار مهاجر وبیش از یک ملیون بیجاشدگان را این جنگ از خود بجامانده است.

این بسیار ساده است تا فکرنماییم که بعد از ۱۶ سال جنگ، اعزام چهار هزار سرباز اضافی که از جانب متیس  وزیردفاع سفارش شده است ،چیزی را تغییر خواهد داد؟

در حالی که ( ۱۴۰) هزارسرباز قادر به ایجاد سیستم پایدار سیاسی وامنیتی نشدند، دراین جنگ به پیروزی نایل نگردیده وشرایطی را آماده نساختند تا ما، با وقار وسرافراشته از افغانستان بیرون شویم.

نویسنده دیدگاه فرمانروایان کاخ سفید را در خصوص افغانستان مورد واکاوی قرار داده خاطرنشان میدارد:
هیچ کس در اداره ترامپ به شمول پنتاگون باورمند نیستند که اعزام نیروی اضافی باعث پیروزی درجنگ گردد.دربهترین حالت ، نقش نیروی اضافی عبارت از متوقف ساختن پیشروی طالبان خواهد بود که به یک بر سه حصه جغرافیای افغانستان کنترول دارند.اما بعد از آن چه؟

نویسنده مقاله، بانقل قول از سیاستگران امریکا می نویسد:
از سناتور جان مکین بعد از سفرش در افغانستان پرسیده شد تا از پیروزی درجنگ تعریف نماید!
مکین پاسخ داد: « پیروزی یعنی بازپس گیری ساحات تحت کنترول طالبان وکار در جهت اشکال آتش بس با طالبان است. »
اما  رابرت ل بروسیج ، نگاه خویش را درین خصوص چنین بیان می دارد: « درگذشته ساحات وسیعی تحت کنترول ما قرار داشت ،طالبان به مقاومت شان ادامه دادند،اما فساد واختلاف دولت افغانستان را فلج ساخت‌ ،طالبان با تمام قوا برگشت نمودندوحال موفقانه شاخه های خود را در بیرون از مرزهای افغانستان گسترش میبخشند.»

داکتر مایر اوضاع افغانستان وعملکرد وزیر دفاع امریکا را به کنکاش کشیده می نگارد:
درحال حاضر همه چیز در حوزه سیاسی وامنیتی در افغانستان بسیار وخیم بوده وچشم انداز ثبات برای تعین موقعیت میدانی وفعالیت یک دولت کارآمددر کابل نزدیک به « صفر» است .
 سوگوارانه متیس وزیر دفاع شباهت به فرد معتاد به قمار دارد که پول خویش را در ماشین قمار انداخته وپس از باختن وافسرده گی وناامیدی در برابر باخت هر دالر خود به پیروزی امید می بندد؛
ممکن کسی از متیس وزیر دفاع بپرسد، درحال حاضر اهداف ما در افغانستان چه بوده واستراتیژی خروج ما چیست؟
طی شانزده سال گذشته هیچ وزیر دفاع در این خصوص پاسخ روشن نداشت ودر حال حاضر از ما خواسته می شود که در برابر حیات سربازان خویش مجددا به پیروزی جنگ طاقت فرسا وناتوان کننده به قمار متوسل  شده که در آن هیچ  امیدی به پیروزی وجود نداشته و در حال حاضر به جنگ منتخب مبدل شده است.

نویسنده مزبور با ناامیدی کامل از پیروزی امریکا در جنگ ‌افغانستان راه فرار را تدارک جسته؛ وبا نام گزاری خیالپردازانه طالبان « میانه رو»  وگره زدن سرنوشت  مردم بدست آنها می نویسد:
با اطمینان میتوان اظهار داشت که چشم انداز پیروزی نظامی در جنگ افعانستان به مشاهده نمی رسد.
ما بزودی به این حقیت نزدیک شده وبهتراست تا در خصوص نتایج عملی که از طریق مزاکرات باطالبان «میانه رو» حاصل گردد، فوکس نماییم.

 نویسنده در خصوص دیدگاه استراتیژست ترامب درین خصوص می نگارد:
 گزینه دیگر برای انجام جنگ که بوسیله «استیف بنن »استراتیژست اصلی دونالد ترامپ حمایت می گردد،عبارت از«  کرایه گرفتن»  پیمانکاران خصوصی بجای نیروهای امریکایی است، تا به نماینده گی ما به جنگ نیابتی ادامه دهد.
حققیت این که مزدوران جنگی را در گذشته استعمال نمودیم  تا به حیث گارد های امنیتی نقش آفریده ویا بازداشتگاه ها را اداره نمایند نتایج خراب را به دنبال داشت.آنها از وظایف شان سواستفاده نموده وجنایت فاجعه باری را انجام‌ دادند وازین طریق میلیونها دالربدست آوردند.
ما نبایدهرگز چنین رویکردی را تکرارنماییم که اخلاقأ سزاوار سرزنش است.
این طرح بسیار شگفت انگیز به نظر نمی رسد، چرا که از طرف کارشناس ارشد وماهر دونالد ترامپ بیرون تراویده است .البته همان کسی که تا حال مشاورت هایش، دشواریهای جدی را برای دونالد ترامپ پدید آورده است .

پروفیسور مزبور در بخش پایانی دیدگاه خویش می نویسد:
جنگی که ما آماده نیستیم تا بدون دلایل موجه ،جان سربازان خویش را فدا نماییم هرگز نباید براه افتد!

همراستا با نگاه نویسنده به گزارش خبرگزاری خاورمیانه دونالد ترامپ رییس جمهور ایالات متحده امریکا گفته است که پنتاگون در افغانستان از تمام تلاش‌ها استفاده کرده و دیگر دلیلی برای باقی ماندن و ادامه جنگ در این کشور ندارد. به گزارش این منبع، با وجود درخواست های مقامات وزارت دفاع امریکا، دونالد ترامپ خواهان ادامه جنگ در افغانستان نیست و هیچ دلیلی برای حضور بیش از 9000 نظامی امریکایی در افغانستان نمی‌بیند.

***

نگـاه مـا

سیرتاریخ ، رخدادهای جهانی ومنطقه وی وبرهم خوردن  بلانس قدرت ، ظهور ابرقدرت های بزرگ ، و شکست تلخ امریکا درماورای خاورمیانه ،گزینش استراتیژی غلط  آنکشور با رویکار آوردن دولت های ناکام وفاسد به حیث اجزای تاکتیکی این استراتیژی در افغانستان ، کاربرد افزاری گروه های تروریستی وبرپایی جنگ نیابتی با تبعات فاجعه بار آن ، برپایی پایگاه های نظامی امریکا در کشور، واکنش های شدید منطقه وی را برانگیخته وچالش های بزرگی را بر چشم انداز استراتیژی آرمانگرایانه امریکا به بار آورده وگمان می رود که اوضاع آشفته در کشور ، سران کاخ سفید را در برهود تصمیم گیری مجبره قرار داده است.

باتوجه به سطح تجارت موادمخدر افغانستان که سالانه  بیش از( ۲۵۰) بلیون دالر وارد کیسه مافیای مخدر امریکا می گردد وبا توجه به سطح عواید اورانیم ازمعدن هلمند می توان جنگ امریکا در افغانستان را کم هزینه ترین جنگ تاریخی آن کشور نامید، اما سطح فشارهای منطقه وی و رخداد های میدانی در تحت سایه دولت روبه فنا مجموع امید های بلند پروازانه سران کاخ سفید را مکدر ساخته وآنها را در چهار راه گزینه خروج باکاربرد گزینه پلان (ب) وحراج گزاری افغانستان در چنگال گروه نیابتی مشترک با پاکستان قرار داده است‌.
ارتش امریکا در افغانستان با از دست دادن ابتکار مانورهای سیاسی و نظامی عملا زمینگیر شده و در محاصره رقبای سیاسی منطقه وی قرارگرفته است‌.

عمده ترین هراسی که سران کاخ سفید را افزون برمولفه های متعدد، برگزینه خروج وتداوم جنگ نیابتی توسط گروه های اجیر وادار ساخته است ، عبارت از تکرار شکست افتضاح آمیز ویتنام ثانی است‌.هکذا هوشدار مقامات کرملین مبنی برمداخله نظامی بر پایگاه های داعش در افغانستان بخشی از تصویر واکنش های منطقه وی را به نمایش میگذارد.

در تلاطم بحران سیاسی وامنیتی افغانستان سوالی که مستدام ذهن ما را می آزارد، عبارت از دوبرخورد در دو قلمرو متفاوت است:

در سوریه بیش از چهل وپنج کشور جهان از بزرگترین تروریست های جهانی حمایت نموده ،هفتاد فیصد اراضی ان سرزمین را تصرف نمودند ، دولتی بنام روسیه بانابودی هفتاد هزار تروریست آدمخوار ،سوریه را آزاد نمود.برعکس در افغانستان ،چهل وپنج کشور جهان سرازیر شد ،، تازه تروریزم زرع شد ،جوانه زد ،شاخ وپنجه کشید،از حمایت اکمالاتی هواپیما های ناشناس برخوردار گردید ، ویک برسه حصه اراضی کشور را با ایجاد تالاب های خون تصرف نمود.هنوزهم نمیتوان برای اهداف اصلی امریکا در افعانستان وماموریت دولت تحت الحمایه آن شک کرد؟
زمزمه های خروج ارتش امریکا زمانی از کاخ سفید برمی خیزد که در نتیجه فعالیت روز افزون دستان مرموزدرارکان  دولت افغانستان وماورای آن، میهن به طرز وحشتناکی در نزاع های قومی فرو رفته و افغانستان به انبار باروت مبدل شده است.دستان بی شماری مصروف گرد آوری هیزم براین آتش بوده وهیچ دستی موجود نیست تا بشکه آب یی را برای خاموشی این آتشبار ویرانگر تهیه دارد.

هرگونه جرقه می تواند آتش فشان های بزرگ ومهار ناپذیر رادر جامعه زخم آلود افغانستان  برانگیخته ، وجود جغرافیای واحد وسرنوشت یک ملت را برباد نماید.

قانون زنده گی استعمار از لحاظ تاریخی میراث گزاری نزاع های قومی ،مذهبی و اجتماعی بوده است وسوگوارانه حال افغانستان در برابر این آزمون خونین دست وپنجه نرم می نماید.

یکی از خطرات بزرگی که آینده افغانستان را تهدید می نماید ،پسلگدی بعد از خروج ارتش امریکا وگزینه پلان (ب) آنکشور است، که افغانستان را به داوطلبی واگذار نموده وبرای پاکستان وگروه های وابسته به آن تسلیم نماید.
تدارکات امریکا برای تحقق پلان( ب) وایجاد نیروهای ریزرفی ومزدور نیابتی در وجود حمایت سازمان های تروریستی وبنیاد گرا وحتا چکیده های سازمان های «چپ نما » اجیر ساختن ومامور ساختن چهره های بد نام و تاجر پیشه ،ایجاد گروه ها وسازمان های فرمایشی و پررنگ برای به چرخش درآوردن استراتیژی امریکا وتداوم جنگ های نیابتی در کشور به خوبی مشهود است‌.

دورنیست آنروزی که رنگ های تاریخی مصنوعی « سُرخ » و رنگ طبیعی « سیاه » درهم آمیخته وباتصویر بخشی مشترک گروه های تروریستی نیابتی با اهتزاز کشیدن پرچم استعمار در راه اندازی جویبار خون درین کشور بکار گماشته شوند.

آژیرخطر مرگ به صدا درآمده است، بزرگترین هیولای تاریخ، افغانستان را تهدید نموده ،هنوز برای مهار ساختن آن، برای همبسته گی سراسری ملی و ایجاد سد های بزرگ وجبهات میهنی دیر نشده است‌.

در حال حاضر در قطب بندی های سیاسی درافغانستان نه زیاد؛  بل که دوخط سیاه وسفید کشیده شده است،تمامی نیروهای ملی ومیهن دوست باید جایگاه سیاسی شان را در میان این دوخط پیدا نموده وبرای نجات افغانستان شجاعانه پیکار نمایند . 

بامداد ـ سیاسی ـ ۱/ ۱۷ـ۳۱۰۷

نایومی کلاین :  به نظرم رسانه‌ها بدترین برخوردی را که می ‌شد در قبال شما داشته ‌اند. نخوبگان رسانه‌ ای لجن ‌پراکنی کردند. بااین‌ حال این برخورد جواب نداد. درواقع، به‌ نظر می ‌رسد تاثیر عکس داشته و میزان اعتماد به این نهادهای نخوبه ‌گرا را هم کاهش داده است. 
جرمی کوربین :  بله، به نظرم بعد از مدتی، سواستفاده بیش از حد رسانه ‌ها شما را به چهره جذابی بدل می‌کند. 
نایومی کلاین :  درباره تغییر چارچوب بحث حرف زدید و این چیزی است که واقعا اتفاق افتاده است. فاجعه برج گرینفل یکی از نمودهای این تغییر بود. نحوه مداخله جامعه بریتانیا در این فاجعه حجت موجهی بر یک سیستم شکست ‌خورده بود که ارزشی برای زنده گی انسانی قایل نیست و زنده گی‌ها را رتبه ‌بندی می‌کند. 
جرمی کوربین :  این فاجعه چیزی را درباره زنده گی مدرن شهری روشن کرد. این بخش لندن ثروتمند ترین منطقه کل کشور است؛ منطقه‌ ای بسیار ثروتمند. سال گذشته شورای این منطقه تخفیفی برای مالیات ‌دهندگان بزرگ‌ قایل شد. یک هدیه ناچیز به آنها داد. 
نایومی کلاین :  بازگشت پول. 
جرمی کوربین :  صدها نفر در این برج زنده گی می‌ کردند، برخی از آنها مستاجران شورای محل بودند، در منطقه سلطنتی کنزینگتون و چلسی. بعضی اپارتمان‌ها به صورت مستقل خریداری شده بودند و بعضی مستاجر دست دوم بودند و برخی مستاجر دست‌ سوم. هیچ ‌کس واقعا نمی ‌دانست چه کسی در کدام واحد از اپارتمان زنده گی می ‌کرده. کل سیستم فروپاشید. واقعیت این است که این حادثه محصول مقررات ناکافی و مقررات ‌زدایی است. این برج  دوزخی بلند ‌مرتبه بود که فقرا را در ثروتمندترین محله کشور سوزاند. 
و این زنگ خطری درباره ایمنی ساختمان‌هاست. زنگ خطری درباره ایده پیش‌ رفتن به سوی تالار شگفت ‌انگیز « والهالا»ی٢  بازار آزاد آینده با ازبین‌بردن هرگونه مقرراتی که آن را به مثابه مانعی ببیند  بر سر راه فرصت‌های بخش خصوصی. بنابراین بحث کاملا به این سمت چرخیده است. من فردای فاجعه به آنجا رفتم و زمان زیادی را به حرف ‌زدن با کسانی گذراندم که از برج گریخته‌ بودند، با آتش‌نشانان شوکه‌ شده و بهیاران و کارمندان آمبولانس و افسران پولیس  صحبت کردم که آماده رفتن به ساختمان و بیرون‌کشیدن جسدها بودند. آنها قهرمانان واقعی ‌اند. این حادثه درسی برای کل کشور بود. اما مردم وحشت ‌زده‌اند. 
نایومی کلاین :  دیواری بود که مردم محل سوالات شان از مقامات را روی آن چسبانده ‌اند. این سوالات واقعا سوزناک ‌اند. بچه ‌ها پرسیده ‌اند آیا مدرسه من امن است؟  کودکی ١٠ساله پرسیده بود: «چرا حتما باید چنین اتفاقاتی بیفتد تا ما به هم نزدیک شویم؟».
جرمی کوربین :  سوال خوبی است. 
نایومی کلاین :  به نظرم بارها و بارها این درس را در دوران‌های بحران یاد می ‌گیریم، دوران‌هایی که ما محک می ‌خوریم. هم می‌ توانیم یکدل شویم و هم علیه یکدیگر و نمونه‌های زیادی از آن را بعد از حملات ١١ سپتامبر دیدیم. همه گناه‌ها به گردن مسلمانان افتاد و به خاطر قوانین سخت‌ گیرانه بخش زیادی از آزادی‌ مان را در کشور و سرتاسر جهان از دست دادیم و آن حمله بهانه ‌ای شد برای آغاز جنگ‌ها. ما در زمانه هم‌ پوشانی بحران‌ها قرار داریم. تغییرات اقلیمی یکی از این بحران‌هاست و نابرابری یکی دیگر از آنها و بی‌عدالتی نژادی هم. فکر می‌ کنید ما می ‌توانیم این نقطه‌ها را وصل کنیم و طرحی بریزیم برای حل هم‌ زمان چندین مشکل، چندین بحران؟ 
جرمی کوربین :  خوب راستش، تغییرات آب ‌و‌هوایی و بحران پناه‌جویی به هم مرتبطند. تغییرات ‌آب ‌وهوایی و جنگ هم همین ‌طور. فجایع زیست ‌محیطی هم، که لزوما با تغییرات آب  ‌و‌هوایی مرتبط نیستند، با جنگل ‌زدایی و در نتیجه تخریب محیط  زنده گی به این تغییرات ربط پیدا می‌ کنند. 
به جنگ دارفو  نگاه  کنید، به موج پناه‌ جویانی که وارد لیبیا می‌ شوند، بخشی از آنها به‌ خاطر جنگ سوریه و همچنین نقض حقوق‌ بشر در سراسر منطقه. همچنین افرادی که از سرزمین‌ های خود در کشورهای جنوب  صحرای افریقا رانده شده ‌اند تا راه را برای راه‌ اندازی شرکت‌های خیلی بزرگی باز کنند که زمین می‌ خرند و محصولات مختلفی می ‌کارند، اغلب برنج و میوه، تا به‌ جاهای دیگر صادر کنند و جمعیت محلی را بی ‌کار و گرسنه به حال خود رها می ‌کنند. 
نایومی کلاین :  آیا لحظه ‌ای در مبارزات انتخاباتی شما بوده که به یادتان مانده باشد، امیدوارکننده‌ ترین لحظه ‌ای که شاهدش بودید، جایی که همان کشوری را دیدید که می‌ خواهید در آن زنده گی کنید؟ 
جرمی کوربین :  در هستینگز، یکی از شهرهای ساحلی جنوبی، آقای بسیار متشخصی به گردهمایی ما آمد. ٩١ ساله بود. سر شوخی باز شد چون به او گفته بودم ٩٢ ساله است و او گفت چطور جراات می‌ کنی  بگویی  من ٩٢ ساله ‌ام، من فقط ٩١ سال سن دارم.

او سال ١٩٤٥ ترسایی به حزب کارگر پیوسته بود و از آن زمان یکی از اعضای حزب بود. در طول زنده گی اش بسیار فعال بوده و گفت این امیدوارکننده‌ ترین زمان زنده گی ‌اش بوده است.  گفت مادرش هوادار حق رای زنان بوده و در زمان جنگ جهانی اول برای حق رای زنان مبارزه می‌ کرده است. پدربزرگش هم از چارتیست‌ های دهه ٥٠  بوده که به برقراری میزانی از دموکراسی در بریتانیا کمک کرده بود. با خودم فکر می ‌کردم، این مرد با این سن ‌و ‌سال صبح  یک روز شنبه به گردهمایی ما آمده چون سرشار از امید برای جوانان است. 
کمپاین انتخاباتی ما به این معروف بود که پر از جوانان و مردم آرمان ‌گر است. بله، جوانان زیادی آنجا حضور داشتند و بسیاری از آنها آرمان‌ ها و ابتکارهای درخشانی داشتند. افراد مسن زیادی هم بودند که به آنجا می ‌آمدند و می‌ گفتند : « من  برای نوه‌هایم زنده گی بهتری می‌ خواهم. آینده بهتری می ‌خواهم !». تعداد زیادی از مردم آنجا در کنار هم قرار گرفتند. 

پی‌ نوشت‌ ها:
١ـ  روزنامه ‌نگار امریکایی که با راه‌ اندازی بزرگ ‌ترین روزنامه‌ های زنجیره‌ ایی امریکا سهمی بنیادی در تاریخ روزنامه ‌نگاری امریکا داشته است. 
٢ـ  در اساطیر اسکاندیناوی سرایی باشکوه و عظیم بود که تالار کشته گان به شمار می ‌رفت و از آن اودین سرکرده ایزدان بود.
منبع : Intercept  / شرق

یادداشت بامداد : متن انگلیسی این گفت و گو را در نشانی زیر بشنوید

https://theintercept.com/2017/07/13/video-naomi-klein-and-jeremy-corbyn-discuss-how-to-get-the-world-we-want

بامداد ـ سیاسی ـ ۱/ ۱۷ـ۲۶۰۷