افسانه و سى سانه

افسانه و سى سانه، چهل مرغک به یک خانه

آرام بخواب آرام، ای کودک نازدانه

افسانه و سى سانه

چهل مرغک به یک خانه

مادر پی مزدوری، در خانه ى مردم شد

اندر طلبِ روزی، بیچاره پدر گم شد

گریان مکن ای معصوم، کس نیست به کاشانه

افسانه و سى سانه

چهل مرغک به یک خانه

کس نیست که اشکت را، از دیده نماید پاک

کس نیست که بردارد، روی تو ز روی خاک

کس نیست که بنوازد، بهر تو جرَنگانه

افسانه و سى سانه

چهل مرغک به یک خانه

ما در چقدر از تو، آزار کشد آزار

تا ناز تو را بر جان، بسیار کشد بسیار

تا شربت و شیرت را، آرند غریبانه

افسانه و سى سانه

چهل مرغک به یک خانه

از بس پدر پیرت بار غم دنیا برد

خم شد قد و بالایش،تاکارتوبالابرد

از رنج و غم بسیار، اکنون شده دیوانه

افسانه و سى سانه

چهل مرغک به یک خانه

از آبله ى دست است، شیری که تو مینوشى

از سلسله ى رنج است، رختی که تو میپوشى

از زحمت مزدور است، این شوکت شاهانه

افسانه و سى سانه

چهل مرغک به یک خانه

دیشب که تو را سوزان، در آتش تب دیدند

جستند طبیبان را، بسیار و نیابیدند

آماده نشد حتی، یک کاسه خنک یانه

افسانه و سى سانه

چهل مرغک به یک خانه

اطفال توانگر را، بنگر چه کرامات است

غسلش به تپ و خوابش در مخمل و سنجاب است

شامپو و کلونیایش، با چرخ زند شانه

آرام بخواب آرام، ای کودک نازدانه

افسانه و سى سانه

چهل مرغک به یک خانه

( ضیا قاریزاده )

شعردربامداد ۳/ ۲۶ـ ۰۳۰۶ 

Copyright ©bamdaad 2026