مقصد آنها چیست ؟ 

 

میرعنایت الله سادات

ده ماه ازبقدرت رسیدن طالبان میگذرد. ولی تاهنوزیک مشی مدون و پلان کاری ، ازجانب آنها به جامعه رنج کشیده افغانها پیشکش نشده است. موضوع مورد بحث آنها درین مدت عمدتا روی این سه کلمه ( دستار ، ریش ، برقع ) متمرکزبوده ومعلوم نیست که بالا کشیدن شعارها روی این کلمات تا چی وقت ادامه میآبد. 

قحطی وبیکاری دروطن ما بیداد میکند. اما طالبان برسراقتدار بخاطر حل این معضله ، هیچگونه انعطاف نشان نداده وبه رهنمایی های اهل خرد و تجربه هم در این مورد توجه نمی نمایند.   

همینطورخلای نبود قانون برجامعه مستولی بوده و تا هنوز این گروه  به  فکر آن نشده است ، تا عملکردهای خودرا برمبنای قانون استوارسازد. ممکن است آنها ازفهم و پذیرش این اصول  ناتوان اند که : ة یک قدرت حاکم بدون بنیاد قانونی ، نمی تواند ممثل حاکمیت ملی باشد ». 

طالبان دروازه های مکاتب را برروی متعلمات صنوف هفت الی دوازده بستند و  با کمال ناآگاهی ازاحکام اسلام به این تصمیم شان صبغه دینی میدهند. بی خبراز این که اسلام ، فراگیری علم و دانش را بطوریکسان به زن و مرد حکم مینماید(۱) بنا تصمیم آنها بخاطرجلوگیری ازتعلیم اناث ، مغایر احکام اسلام بوده وبیشتر با رسوم زن ستیزانه مروج درعصر قبل ازاسلام (دوره جاهلیت) شباهت دارد. (۲)     

همچو برداشت های نادرست از اسلام ، همیشه مورد انتقاد ونکوهش دانشمندان مسلمان قرارگرفته است. ولی گاه گاهی ، با استفاده ازفرصت ، مبلغین جدید چنین برداشت ها ، درهرکجایی سربلند میکنند. حضرت میرزا عبدالقادربیدل درمورد این « غافلون »  اینطور میگوید : 

                        یک نخود کله و ده من دستار       این کم وبیش چی معنی دارد 

دردهه مشروطیت ( ۱۹۶۳- ۱۹۷۳ ترسایی) که یک آرامش نسبی درجامعه برقراربود وهنوز برخورد های مسلحانه در جامعه ما وجود نداشت .مخالفین طرز زنده گی مدنی ، زیر نام « اخوانی ها » درجامعه ظاهرشدند. آنها موجودیت خود را با ضدیت علیه آزادی زن آغازنموده وبه این وسیله ، توجه جامعه را به خود جلب میکردند. آنان بر زنان بدون برقع تیزاب پاشی مینمودند. دوصد زن با جراحات سوزنده داخل بسترشدند.(۳) 

بررسی واقعات درچهاردهه اخیرنشان میدهد که هیچ فرقی میان برخورد مدنیت ستیزانه طالبان وعملکرد « تنظیم های جهادی »سرازیرشده ازپاکستان وایران وجود ندارد. هردوگروه دراین مدت دست به تخریب صدها مراکزتمدنی زده و زیربناهای اقتصادی را ویران نمودند. بالاثراعمال مدنیت ستیزانه آنها هزارها معلم ودانش آموز جان باختند. طفلان درمعرض خطرقرارگرفته و ظلم فراوان برزنان تحمیل گردید. هریک ازاین گروه ها ، دعوی اسلام ناب را میکردند ولی درپس پرده ، مقاصد دیگری وجود داشت.

باوجود اعتراضات  وسیع منورین افغان وجامعه جهانی ، تجاوز برحقوق بشری ، کمافی السابق ادامه دارد و روز تا روز در برابرتحقق عدالت و پیشرفت ، موانع جدید ایجاد میشود. این تجاوزات وموانعات را می توان  منحیث  برخورد «بدویت » در برابر «مدنیت » تعریف کرد.

از این برخورد ها ، قدرت های رقیب منطقه وی وجهانی با شیوه های شیطانی سواستفاده نموده وبخاطرنیل به منافع جیواستراتیژیک شان درافغانستان ، درعقب این ویا آن گروه قرارمیگیرند.

پاکستان و ایران پیوسته تلاش میورزند که با برهم زدن اساسات زنده گی مدنی ، جلو پیشرفت و ارتقأ جامعه افغانی را بگیرند. تا نفوذ شان درکشورافغان زمین ادامه بیابد. یکی ازاین تلاش ها ، بی نقش ساختن نیم نفوس جامعه ( زنان ) میباشد. تا هرج و مرج دوام  یافته و جامعه درمسیرقهقرایی قرارداشته باشد.

قدرت های خارجی بالوسیله وابسته گان شان ، آتش نفاق وفتنه را در جامعه افغانی پیوسته دامن میزنند. گرچه افغانهای وطندوست ، توجه عامه مردم را به شناسایی ودفع وطرد  این فتنه ها جلب مینمایند . مگرمتاسفانه  طالبان حاکم ، با عملکردهای ناشیانه خود متوجه انگیزه اصلی این فتنه ها نشده ومنتقدین خود را همیشه سرکوب مینمایند.

               آینه چون عیب توبنمود راست         خودشکن آئینه شکستن خطا ست 

 با تأسف که  خود منورین ومدافعان مدنیت درداخل وخارج کشورتا هنوزازانسجام و داشتن مشی همگانی برخوردارنیستند. حقایق نشان میدهد که قدرت های ذید خل خارجی درمیان افغانهای تحصیلکرده نیز ذهنیت سازی مینمایند. ازاین میان تعداد انگشت شماری مفتون دسایس آنها شده اند. این خرابکاری ها ، آنقدرشدت یافته است که گماشته گان آنها با پررویی تمام ازضرورت تجزیه افغانستان سخن زده و حماسه های تاریخی مردم ما را وارونه جلوه میدهند. این حلقات بعوض آنکه عملکرد عقب گرایانه طالبان را نکوهش کرده و وابسته گی آنها را ازسیاست های قدرت های خارجی مورد انتقاد قراربدهند. حقایق را اغوا نموده و رفتارطالبان را به یک قوم خاص مربوط میسازند. هدف آنها ازچنین طرزدید ، کتمان ساختن توطیه های خارجی بوده و با دامن زدن تفاوت های قومی ، آب را به آسیاب بیگانگان می ریزند.

اگر اینطورنیست ، پس مقصد آنها چیست ؟ این چهره ها هیچگونه پیشنهادی برای ترقی وپیشرفت افغانستان ارائه نکرده اند. غیراز زیرسوال بردن هویت ملی افغانها وایجاد جدل های لفظی و لسانی ، کار دیگری ازآنها ساخته نیست. نیات تخریبی این افراد و تمدن ستیزی طالبان دوطرف یک سکه است.

طالبان با بدست گرفتن اداره دولت ، مقصود شآنرا با عملکرد های عقبگرایانه خود بازهم برملا ساخته ومردم تحت اداره  خود را مایوس نموده اند.  مردمان رنج کشیده که ازگروه های شروفساد روی گشتانده وامیدی به اداره طالبان داشتند ، اکنون روزتا روز ازطالب نیز روی برمیگردانند.

با ادامه چنین وضع ، طالبان درقطارتاجران دین قرارگرفته و مانند تنظیم های سلف شان فاقد اعتباردرمیان افغانهای وطندوست خواهند شد. 

زما برصوفی وملا سلامی        که پیغام خدا گفتند ما را

ولی تأویل شان درحیرت افگند        خدا وجبرئیل ومصطفی را

(علامه اقبال)

 

۱- علامه محمد باقرمجلسی ، "بحارالانوار"، " طلب العلم فریضته علی کل 

مسلم ومسلمته "، اصفهان ، (۱۰۰۶- ۱۰۷۷)

۲- درعصرجاهلیت دختران نوزاد را ، زنده درگورمیکردند

۳ - کاکر، حسن " سقوط مونارشی افغانی در۱۹۷۳ " ، ژورنال بین المللی مطالعات شرق میانه ، انگلستان ، ۱۹۷۸ ، صفحه 

 

بامـداد ـ دیدگاه ـ ۱/ ۲۲ـ ۲۷۰۶

مضمون اندیشه و نظر نویسنده را بازتاب می دهـد. دیدگاه های حزب آبادی افغانستان دراسناد و اعلامیه های رسمی آن انعکاس یافته است .

  Copyright ©bamdaad 2022

 

 

۲۰۳

جهان پیمایی چین در جاده ابریشم

 

 

طرح جاده ابریشم را «شی‌ جین‌ پینگ »، رییس‌ جمهور چین با الهام ‌‌گیری از راه ابریشم باستانی درسال ۲۰۱۳ ترسایی ارایه کرد. در چین باستان این گذرگاه، شبکه راه‌ های به ‌هم‌ پیوسته‌ ای با هدف بازرگانی در آسیا بود که خاور و باختر و جنوب آسیا را به شمال افریقا و خاور اروپا پیوند می‌ داد. مسیری که تا سده پانزدهم ترسایی به‌ مدت ۱۷۰۰ سال ، بزرگ‌ ترین شبکه بازرگانی دنیا بود. تاریخ وجود این مسیر حتا به سال های قبل از میلاد مسیح می رسد. این راه از چین به ترکستان شرقی امروزی و از درون آسیای مرکزی می ‌گذشته و به سمرقند و بخارا می ‌رسید. در بخارا قسمت اصلی آن از راه مرو، سرخس، نیشابور، گرگان، بام و صفی ‌آباد به ری امتداد داشت و از ری به قزوین و زنجان و شمال همدان از سمت کبوترآهنگ به نزدیکی کوه قولی یابا و اردبیل و تبریز و ایروان می ‌رسید و از ایروان به ترابزن یا به یکی از بندرهای شام ختم می شد. قسمت فرعی این راه از سمرقند به خوارزم و از خوارزم به سرای و هشترخان و از آن جا به کنار رودخانه « دن» و به بندرهای دریای آزف (بخش شمالی دریای سیاه) ختم می شد.*

طرح جاده ابریشم جدید در ۱۶ م ۲۰۱۷ طی مراسمی با حضور رهبران نزدیک به ۳۰ کشور جهان در چین، آغاز شد. جاده ابریشم جدید امکانی تازه در اختیار کشورهایی قرار می ‌دهد که در مسیر آن قرار گرفته ‌اند تا تجارت خود را در آسیا، اروپا و افریقا بیش از گذشته توسعه دهند.

این پروژه شامل دو مسیر اصلی « کمربند اقتصادی راه ابریشم » و « راه ابریشم دریایی » است. «کمربند اقتصادی راه ابریشم» مسیر باستانی راه ابریشم چین را از طریق آسیای مرکزی، روسیه و خاورمیانه به اروپا متصل می ‌کند.

«راه ابریشم دریایی»، چین را از طریق دریا به جنوب شرق آسیا و افریقا مرتبط می ‌کند. با اجرای این طرح شرکت‌های چینی شرکت‌های جهانی می ‌شوند. بدین ترتیب، این شرکت‌ها در همه کشورها و حتا قطب شمال، تحت برند « یک کمربند و یک جاده »، به فعالیت در توسعه زیرساخت‌ ها می ‌پردازند. چین ۶۵ کشور را به عنوان هدف سرمایه ‌گذاری زیرساختی تعیین کرده ‌است. یکی از بخش های اصلی پروژه، دالان اقتصادی پاکستان ـ چین از سین کیانگ تا گوادر به ارزش ۵۴ میلیارد دلار است. بدین وسیله پاکستان به مسیر ارتباطی چین به دریای هند تبدیل می‌ شود. یک راه آهن سریع ‌السیر ۳ هزار کیلومتری نیز جنوب چین را به سنگاپور متصل می ‌کند و افغانستان نیز به بخشی از شبکه جاده‌ای منطقه دسترسی پیدا می‌ کند. برای امریکا، از کف دادن بندر گوادر در پاکستان که اقیاس هند را به دریای عمان وصل می کند یک ضربه هولناک است. از جمله دلایل توطیه برای برکنار عمران خان از نخست وزیر پاکستان همین احساس خطری است که امریکا از رسیدن چین به بندر کوادر دارد. بندری که امریکا تا اکنون آن را دراختیار داشته اما عمران خان از تجدید قرا داد برای ادامه حضور امریکا در این بندر مخالفت کرد.

بنا بر آمار رسمی دولت چین، سرمایه گذاری روی پروژه جاده ابریشم برابر رقمی حدود یک تریلیون دلار یا هزار میلیارد دلار می باشد. بخش اعظم این سرمایه توسط چین تامین و صرف ساخت خطوط راه آهن، بندر، اسکله، جاده، نیروگاه، مسیر فیبر نوری و مناطق ویژه اقتصادی، هم در خود چین و هم در جنوب شرق آسیا، جنوب آسیا، آسیای مرکزی، روسیه، خاورمیانه، افریقا، جنوب اروپا و اروپای شرقی است. با تکمیل این پروژه، بیش از شصت کشور با سهمی عظیم از اقتصاد و جمعیت کل جهان، در مدار اقتصادی عظیمی درهم تنیده و یکپارچه خواهند شد. به طور مثال از سال ۲۰۱۶ ترسایی کوسکو، غول کشتیرانی چین، با خرید بخش قابل توجهی از سهام شرکت اداره کننده بندر «پیره» در جنوب یونان، تلاش های خود را برای مدرن سازی و گسترش ظرفیت این بندر شروع کرد. چین در این بندر ۶۰۰ میلیون دلار سرمایه گذاری کرده و آن را تبدیل به یکی از ۵۰ بندر با ظرفیت بالای جهان کرده است که مرکز ترانزیت کالاهای صدها شرکت چینی شده است. بدین ترتیب جنوب اروپا تبدیل به پایگاهی برای چین خواهد شد که از آنجا محصولات ساخت خود را نه تنها به داخل قاره اروپا، بلکه به بازارهای نوظهوری مانند شرق مدیترانه و خاورمیانه نیز صادر کند. چین همچنین به طور مرتب در حال خرید بخشی از صنایع سنگین تعدادی از کشورها در اروپا است. این موضوع در المان حتا باعث نگرانی محافل سیاسی این کشور شده است. چین بخش عظیمی از « شرکت زیمنس ـ بوش» را خریداری کرده است.

ایران نیز در پروژه چین کماکان جایگاه مهمی دارد. در گزارشی به قلم توماس اردبرینک، خبرنگار نیویورک تایمز در تهران، نقش محوری ایران در پروژه «راه ابریشم جدید» علیرغم کارشکنی های بخش مهمی از حاکمیت بررسی شده است. پروژه دو میلیارد دلاری راه آهن تهران- مشهد که تأمین مالی آن توسط پکن صورت خواهد گرفت، ترکستان چین را از قزاقستان، قرقیزستان، ازبکستان، و ترکمنستان به ایران و در امتداد آن به اروپا متصل خواهد کرد، مسیری که کمک خواهد کرد صادرات کالای حتا ایرانی به روسیه، پولند و شمال اروپا با سرعت بیشتری انجام شود. جغرافیدان بریتانیایی، هالفورد مکیندر، در آغاز سده بیستم گفته بود: قدرتی که بتواند مسیرهای تجارت و حمل و نقل اروپا، آسیا و افریقا را بصورت یک «جزیره جهانی» درآورد، آماده است که به یک قدرت مسلط جهانی تبدیل شود.

پروژه «راه ابریشم جدید» چین را تبدیل به قدرت اصلی اورآسیا، و جهان خواهد کرد. این پروژه از دستآوردهای حزب کمونیست حاکم در چین است تا الگوی حکومتداری توسعه محور، نیمه دولتی، در مقابل سیاست نیو لیبرالیستی اتحادیه اروپا و امریکا قرار گیرد.

پروژه «راه ابریشم جدید»، مهم ترین ابزار پکن برای تبدیل شدن به رهبری فاز دوم جهانی شدن است. کشوری با اقتصادی، نیمه دولتی ـ نیمه سرمایه داری، با رهبری حزبی کمونیست، پدیده ای نوظهور را که جهان قرن بیست و یکم تجربه می کند. سیاستی که تا اکنون هرگز تجربه نشده است. آیا این پدیده نوعی جدید از «سوسیال دموکراسی» است؟ آینده به این سوال پاسخ خواهد داد./ راه توده

 

* البته در مورد مسیر«راه ابریشم تاریخی» برداشتهای متفاوتی وجود دارد.از جمله اینکه این مسیر چگونه ازافغانستان امروزی می گذشت.ـ بامداد

بامـداد ـ دیدگاه ـ ۲/ ۲۲ـ ۲۴۰۶

Copyright ©bamdaad 2022

 

ملانشون میتواند اولین نخست وزیر چپگرای فرانسه شود

 

 

احزاب چپگرا که تقریبا از صحنه سیاسی فرانسه ناپدید شده اند، زیر پرچم جبهه و اتحادی که ژان لوک ملانشون تشکیل داده است، جان تازه ای یافته اند. دستور کاری یا برنامه سیاسی که توسط رییس جمهور امانویل مکرون ارایه شده است کاملا نامطمین و متزلزل است، بویژه که برنامه های ارایه شده دراین انتخابات توسط ملانشون با برنامه های رییس جمهور فرانسه کاملا متفاوت است.
پارلمان جدید فرانسه روز یکشنبه انتخاب می شود. اما کشور پولاریزه و تقسیم شده است و نارضایتی عمومی بسیار بالاست. ایتلاف احزاب چپ که توسط ژان لوک ملانشون، سیاستمدار چپ میانه فرانسوی گردهم آمده اند، در نظرسنجی ها در از جایگاه خوبی برخوردار است. مخالفان گرایش چپ دیگر در جایگاهی نیستند که به پوسترهای انتخاباتی « نخست وزیر ملانشون » پوزخند تمسخر بزنند. نظرسنجی‌ها حاکی از آن است که ایتلاف چپ در حال رقابت داغ با مکرون است و امکان اینکه ملانشون نخست وزیر فرانسه بشود کم نیست. ملانشون اتحاد جدید به نام نوپس «Nupes» را ایجاد کرده است. حزب او (فرانسه شکست ناپذیر ـ La France Insoumise)، توانسته سوسیالیست ها، کمونیست ها و سبزها را متحد کند.
مایکل گور، کارشناس ارشد رایانه ۴۵ ساله که هفته گذشته در یک گردهمایی ایتلاف چپگرا در پاریس شرکت کرد، گفت: « این واقعا شگفت انگیز است، در عین حال بسیار الهام بخش است و باعث افروختن شعله های امید و انگیزه در ما شده است. تمام جناح چپ پشت ملانشون صف کشیده.»

یا : « این احساس خوبی است که کسی در مورد چیزهای مشخص که دست و پا دارند و واقعی است صحبت کند.» با این حال نباید فراموش کرد که مکرون به صراحت گفته است که فقط او است که به تنهایی نخست وزیر را منصوب می کند، اگرچه دست او آنچنان هم که ادعا میکند باز نیست، انتخاب او به نتیجه انتخابات بستگی دارد که تنها در دور دوم در ۱۹ جون مشخص خواهد شد.
آرا اتحاد جدید جناح چپ در حال افزایش است. اگر آنها اکثریت را به دست آورد، مکرون عملاً مجبور می شد نخست وزیری را از این اردوگاه منصوب کند. بنابراین، اگر «نوپس» اکثریت را به دست آورد، رییس جمهور احتمالاً فردی را از ایتلاف انتخاب خواهد کرد، اگرچه لزوما میتواند این فرد ملانشون نباشد.
نظرسنجی ها حاکی از دست دادن قابل توجه آرا برای مکرون است، به خصوص که او دیگر مانند سال ۲۰۱۷ ترسایی روزنه امیدی برای خیلی ها نیست، این به وضوح با پنج سال ریاست جمهوری پر از بحران مشخص شده است. با این حال، در نهایت، موسسات نظرسنجی از این حرکت می ‌کنند که اردوگاه مکرون دوباره حداقل اکثریت نسبی را در پارلمان بدست خواهد آورد. کاندیداها بر سر ۵۷۷ کرسی نماینده گی بر اساس سیستم پیچیده ای رقابت خواهند کرد. در پایان، تنها آرای برنده در حوزه رای گیری مربوطه شمارش می شود.
در انتخابات ریاست‌جمهوری در اپریل، مکرون دومین دوره ریاست جمهوری را با قدرت به دست آورد و اکنون به دنبال اکثریت مطلق ( ۲۸۹ کرسی در مجلس ملی ۵۷۷ کرسی، مجلس سفلی ) برای تصویب سریع قوانین است. از جمله لوایحی که وی در نظر دارد که آنها را از تصویب مجلس بگذراند، افزایش نامطلوب سن بازنشستگی از ۶۲ به ۶۵ سال است. از سوی دیگر برخلاف مکرون، ملانشون مایل است آن را به ۶۰ سالگی کاهش دهد. او در دور اول انتخابات ریاست جمهوری با کسب ۲۲ درصد آرا در جایگاه سوم قرار گرفت. ملانشون از آن زمان تاکنون مبارزات انتخاباتی خود را آغاز کرده است: « من را به نخست وزیری انتخاب کن». تلاش جسورانه این سیاستمدار ۷۰ ساله برای رسیدن به ریاست دولت است، که نشانه ای از چشم انداز سیاسی ناروشن و درهم شکسته فرانسه است.
احزاب جریان اصلی سنتی مانند سوسیالیست ها و جمهوری خواهان دست راستی پس از شکست در انتخابات قبلی از کانون توجه رای دهنده گان خارج شده اند. در فضای سیاسی فرانسه اکنون سه بلوک ظهور کرد: یک بلوک چپ، یک بلوک راست افراطی و لیبرال های مکرون که دایما مشغول دادن هشدار به «افراطی ها» هستند. جناح جمهوری خواهان محافظه‌ کار، زمانی حزب سنتی محبوب و هنوز هم قوی‌ ترین نیروی اپوزیسیون در مجلس ملی، باید خسارات سنگینی را در انتخابات های گذشته متحمل شوند. دومین حزب سنتی جریان اصلی سوسیالیست‌ها، که تنها سایه‌ ای از گذشته خود هستند، خود را تابع ایتلاف چپ‌گرا ملانشون کرده است و خود با خط انتقادی یورویی موافقت کرده است که نقض قوانین اتحادیه اروپا را تایید می ‌کند. اما نوپس از اقتصاددانان معروف و معتبری مانند توماس پیکتی نیز حمایت میشوند.
این ایتلاف چپگرا در رقابت نیولیبرال های مکرون در بالای نظرسنجی ها قرار دارد. این هفته، چپگرایان حتا در یک نظرسنجی، البته با احتمال اینکه احتمال خطا را هم باید در نظر گرفت، در صدر قرار داشت. لوپن که در دور دوم انتخابات ریاست جمهوری از مکرون شکست خورد، سوم شد. لوپن متمایل به راست می ‌داند که حزب جبهه ملی او تحت سیستم انتخاباتی کنونی نمی ‌تواند با اتحاد ملانشون رقابت کند. لوپن در خواسته های انتخاباتی خود از حامیانش می خواهد که به او رای دهند، تا در حد امکان نماینده گان مجلس بیشتری را راهی مجلس کند تا راه رییس جمهور فرانسه را برای رسیدن به قدرت کامل را مسدود کند.
برخلاف پیشنهاد ملانشون برای نخست وزیری، هدف لوپن این است که ابتدا یک گروه پارلمانی تشکیل دهد تا زمان سخنرانی و موضع گیری های بیشتری در مجلس داشته باشد و مزایای دیگر را نیز به دست آورد. برای این کار به حداقل ۱۵ نماینده نیاز دارید. حزب او در انتخابات ۲۰۱۷ ترسایی فقط هشت کرسی به دست آورد.
لوپن روز پنجشنبه در جریان یک سفر کمپاین انتخاباتی خود به شهر ساحلی آگده در جنوب کشور در توییتر نوشت: « ژان لوک ملانشون هرگز نخست وزیر نخواهد شد. او به فرانسوی ها دروغ می گوید… آنهم چند روز قبل از بازنشستگی اش.»
ملانشون یک سیاستمدار باتجربه و با تبحر در سخنرانی و محصور کردن مخاطبان است و خواسته های او برای برقراری عدالت اجتماعی برای بسیاری از رای دهنده گان از جمله کریستل بیکر ۳۲ ساله که اتحاد را نقطه کانونی برای افراد مشابه می بیند بخصوص برای آینده برادر معلولش این برنامه سیاسی ملانشون جذابیت دارد.
بیکر در راهپیمایی پاریس در سالونی که مملو از جمعیت بود گفت. « ما ممکن است پیروز نشویم، اما می توانیم یک گروه بزرگ پارلمانی داشته باشیم، می توانیم حرفی برای گفتن داشته باشیم. « نوپس برای عدالت اجتماعی و … مسایلی مانند سیستم سلامت، محیط زیست،آموزش و یا بهتر شدن وضعیت معلولان مبارزه میکند».
اتحاد ملانشون وعده افزایش حداقل دستمزدها و حقوق در بخش‌های مختلف و ملی کردن فرودگاه‌ها و بزرگراه‌ها را می‌دهد. او با « نیولیبرالیزم و اقتصاد مالی کازینویی» مخالف است.
او هفته گذشته در رویدادی در پاریس گفت: «مفسران خارجی اگر می ‌خواهید بدانید فرانسه چیست، همین است: آزادی، برابری، برادری و رفاه اجتماعی».

از سوی دیگر، برای برونو لو مایر، وزیر اقتصاد مکرون، طبق معمول ملانشون « چاوز گالی » است. این اشاره به هوگو چاوز، رهبر سابق ونزویلا، که به خاطر انقلاب سوسیالیستی‌اش معروف است، راست ها علاقه دارند چاوز را به مردی به فردی تشبیه کند که عاشق بحث و جدل است، و در این وضعیت ثابت مانده است. ملانشون وقتی آخر هفته گذشته توییت کرد که «پولیس فرانسه در حال کشتن مردم است» آخرین غوغای خود را هم برانگیخت. این پست توییت به این علت منتشر شد که پلیس فرانسه به سمت اتومبیلی که به فرمان ایست بی توجهی کرده بود شلیک کرد و یکی از سرنشینان موتر تیز رفتار را به قتل رساند.
مکرون به نوبه خود پس از این موضع گیری، ملانشون را افراطی توصیف کرد. او در جریان بازدید از منطقه تارن خطاب به رسانه های فرانسه گفت: « هیچ چیز نمی تواند خطرناک تر از پیشنهاد افراطیون مبنی بر افزودن بی نظمی جهانی به بی نظمی فرانسوی های باشد.». نتیجه انتخابات پارلمانی تا حد زیادی تعیین می کند که فرانسه در سال های آینده چه مسیری را در پیش خواهد گرفت.
آیا مکرون می تواند در آینده با کابینه خود حکومت کند؟ آیا توازن قوا او را مجبور خواهد کرد تن به انتخاب نخست وزیر و دولت را از اردوگاهی مخالف بدهد؟ یا اینکه حداقل مجلس برای او تبدیل به ارگانی آزار دهنده میشود؟

مجله هفته

 

بامـداد ـ دیدگاه ـ ۱/ ۲۲ـ ۱۷۰۶

 Copyright ©bamdaad 2022

 

برای نخستین بار در تاریخ کولمبیا، یک چپگرا در انتخابات ریاست جمهوری پیروز شد


 

گوستاوو پترو، نماینده ایتلاف « پیمان تاریخی » و شهردار سابق بوگاتا با کسب اکثریت آرا در دور دوم انتخابات کولمبیا، به عنوان نخستین رییس‌ جمهوری چپگرای تاریخ این کشور، سکان ریاست دولت برای ۴ سال آینده را به دست می ‌گیرد.

به گزارش خبرگزاری افه، بر اساس شمارش ۹۸.۸۶ درصد آرا، گوستاوو پترو با کسب ۱۱ میلیون و ۱۸۵ هزار و ۶۷۱ رای، معادل ۵۰.۴۹ درصد، پیروز انتخابات ریاست جمهوری کولمبیا خواهد بود.

به این ترتیب رودولفو هرناندز، پوپولیست با گرایش راست میانه از «اتحادیه رهبران مبارزه با فساد» با کسب ۱۰ میلیون و ۴۶۸ هزار و ۷۸۱ رای (۴۷.۲۵ درصد آرا) در این رقابت تنگاتنگ انتخاباتی از پترو شکست خورد.

برتری پترو نسبت به هرناندز ۷۱۶ هزار و ۸۹۰ رای، معادل ۳.۲۴ درصد است.  رقمی که بیشتر از پیش ‌بینی‌ها و نظرسنجی‌های پیش از انتخابات  است.

پترو، اقتصاددان ۶۲ ساله ، از ۷ اگست (۱۶ اسد)، جانشین ایوان دوکه،  رییس‌ جمهوری کولمبیا شده و در دوره ۲۰۲۲-۲۰۲۶ ترسایی ریاست دولت این کشور امریکای لاتین را بر عهده می ‌گیرد.

رییس‌ جمهوری منتخب کولمبیا در نخستین سخنرانی خود پس از پیروزی در انتخابات اطمینان داد که امروز کشورش تغییر کرده است و همچنین یک « توافق ملی بزرگ » را به منظور جلوگیری از عمیق تر شدن شکاف‌ها پیشنهاد کرد.

پترو با بیان اینکه امروز یک تحول واقعی در راه است گفت:

ما هستی و زنده گی خود را برای آن، متعهد می ‌شویم. ما به رای ‌دهنده گان و فریاد آن‌ها خیانت نمی ‌کنیم، آنچه آن‌ ها دقیقا بر سر تاریخ فریاد زده‌اند، این است که امروز کولمبیا تغییر می ‌کند.

هرناندز نیز با پذیرش شکست خود در انتخابات اعلام کرد: من صمیمانه امیدوارم که تصمیم گرفته شده برای همه مفید باشد. آرزو می ‌کنم گوستاوو پترو بداند که چگونه کشور را رهبری کند. 

نیکلاس مادورو، رییس‌ جمهوری کشور ونزویلا با تبریک پیروزی این نماینده چپگرا در دور دوم انتخابات ریاست جمهوری کولمبیا، در صفحه توییترش نوشت: من به گوستاوو پترو و و فرانسیا مارکز (معاون ریاست جمهوری) برای پیروزی تاریخی در انتخابات ریاست جمهوری در کولمبیا تبریک می‌ گویم. خواست مردم کولمبیا که دفاع از راه دموکراسی و صلح بود، شنیده شد.

آلوارو اوریبه، رییس‌ جمهوری پیشین کولمبیا (۲۰۰۲- ۲۰۱۰ ترسایی) روابط با ونزویلا را در دوران ریاست جمهوری «هوگو چاوز» و با طرح اتهاماتی مبنی بر پذیرش اعضای گروه تروریستی فارک در این کشور قطع کرد. پترو وعده داده‌ بود درصورت پیروزی در انتخابات، روابط رسمی با ونزویلا را برای نخستین بار از سال ۲۰۱۰ ترسایی از سر خواهد گرفت. 

کولمبیا جایگاهی مرکزی برای سیاست ایالات متحده امریکا در منطقه امریکای لاتین دارد. دفتر جو بایدن رییس‌ جمهوری امریکا ۲۲ می (یکم جوزا) در بیانیه ‌ای به طور رسمی کولمبیا را متحد اصلی غیرناتوی واشنگتن معرفی کرد.به همین خاطر نتایج انتخابات روز یکشنبه و تنظیم روابط با دولت جدید برای واشنگتن از اهمیت بالایی برخوردار است.

دور نخست انتخابات ریاست جمهوری کولمبیا، ۲۹ می (هشتم جوزا) برگزار شد و گوستاوو پترو، و رودولفو هرناندز به ترتیب با کسب ۴۰.۳۴ درصد و ۲۸.۱۷ درصد آرا به دور دوم انتخابات راه یافتند. 

پیروزی پترو به معنای روی کارآمدن اولین دولت مترقی در تاریخ کولمبیا خواهد بود و دوره جدیدی را درحیات سیاسی کولمبیا رقم خواهد زد. به گفته کارشناسان این امر می‌ تواند تحولاتی اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و فرهنگی ایجاد کند چرا که جناح راست همیشه در کولمبیا حکومت کرده است.

 

منبع تصویر : وینرسایتونگ

 

بامـداد ـ دیدگاه ـ ۱/ ۲۲ـ ۲۰۰۶

Copyright ©bamdaad 2022

 

 

 

درنگی بر رخدادهای منطقه :

امریکا پاکستان را به چین باخته است!

 

رییس ‌جمهوری امریکا در اولین تور سفرهایش به آسیا که شامل جاپان و کوریای‌ جنوبی می شد، کوشید تا روابط اش را با متحدان قدیمی خود در مواجهه با نفوذ فزاینده چین در منطقه تقویت کند، اما واشنگتن عملا عرصه را بطور پیوسته در قاره آسیا و اینبار در پاکستان به پکن می بازد.

همزمان با سفر جو بایدن رییس جمهور ایالات متحده به شرق دور که ۲۰ ماه می آغاز شد، روز ۲۱ ماه می بلاول بوتو زرداری، وزیر خارجه پاکستان از چین دیدار داشت. او فرزند بی نظیر بوتو نخست وزیر مقتول پاکستان است.

وزیر خارجه جوان دولت ایتلافی پاکستان اسلام‌ آباد را برای سفری ۲ روزه به مقصد پکن ترک کرد، جایی که وی با وانگ‌‌ یی ، همتای چینی و برخی از مقامات ارشد سیاسی و امنیتی کشور میزبان دیدار داشت. وزیر خارجه تازه منصوب ‌شده پاکستان، پیش از آغاز سفر، از چین بعنوان « خانه دوم » خود یاد کرد. او نسبت به دستاوردهای بزرگ چین دلگرم است و قاطعانه معتقد است که هیچ نیرویی نمی ‌تواند چین را از پیشروی باز دارد.

بازدید وزیر خارجه پاکستان پس از حمله مرگبار یک تروریست بلوچ به استادان چینایی در دانشگاه کراچی که منجر به جان باختن 3 تبعه چینی شد، انجام شد؛ حادثه ‌ای که بار دیگر اخطار پکن به اسلام ‌آباد را در پی داشت و باعث شد تا دولتمردان پاکستانی برای افزایش ضریب امنیتی برای اتباع چینایی به ویژه انجینران و کارشناسان این کشور که در ارتباط با طرح استراتیژیک راهروی مشترک اقتصادی پاکستان و چین CPEC در مناطق مختلف پاکستان از جمله ایالت بلوچستان مستقر هستند، اقدامات امنیتی جدیدی را اتخاذ کنند. وزارت امور خارجه پاکستان یک روز قبل در رابطه با این سفر با صدور بیانیه ‌ای اعلام کرد: بلاول بوتو زرداری، در سفر به پکن رایزنی های گسترده ای با وزیر امورخارجه آن کشور خواهد داشت. آنان طیف گسترده روابط دوجانبه را با تمرکز ویژه بر همکاری های تجاری و اقتصادی قوی بین پاکستان و چین بررسی خواهند کرد. پیشرفت سریع در کریدور اقتصادی چین- پاکستان، پروژه شاخص « طرح کمربند و جاده » نیز در این گفت ‌وگوها بررسی خواهد شد. دو طرف همچنین در مورد مسایل مهم منطقه ای و بین المللی تبادل نظر خواهند داشت.

در این بیانیه با اشاره به همزمانی هفتاد و یکمین سالگرد برقراری روابط دیپلوماتیک پاکستان و چین، ذکر شده بود: سفر وزیر امور خارجه پاکستان به تقویت بیشتر شراکت و همکاری راهبردی همه جانبه با چین، تقویت و تعمیق تعاملات مرتبط با طرح « سیپک » طرح راهبردی راهروی مشترک اقتصادی پاکستان و چین با هزینه ۶۲ میلیارد دلار که در سال ۲۰۱۳ ترسایی طی سفر رییس جمهوری فعلی چین به اسلام ‌آباد کلید خورده است و از آن به عنوان تحکیم همکاری‌ های راهبردی دو کشور به ویژه همگرایی و توسعه ارتباطات منطقه‌ ای یاد می ‌شود، طرحی که همواره با کارشکنی غرب به ویژه سنگ ‌اندازی امریکایی ‌ها مواجه بوده است این طرح نه تنها به نفع هر دو کشور خواهد بود، بلکه تأثیرات مثبتی بر توسعه ارتباطات منطقه ‌ای با جمهوری اسلامی ایران، افغانستان، کشورهای آسیای مرکزی و پیرامون آن خواهد داشت. پاکستان و چین متعهد به تکمیل پروژه‌های سیپک تا سال ۲۰۳۰ ترسایی هستند.

پروژه‌های تحت این طرح عبارتند از: سیستم‌ های حمل و نقل و فناوری اطلاعات یکپارچه شامل جاده، راه آهن، بندر، هوا و کانال‌های ارتباطی، همکاری انرژی، چیدمان فضایی، صنایع و شهرک ‌های صنعت، توسعه کشاورزی، توسعه اجتماعی- اقتصادی ( فقرزدایی، درمان پزشکی، آموزش، تامین آب، آموزش حرفه‌ ای)، همکاری گردشگری و ارتباطات مردمی، همکاری در مناطق معیشتی، همکاری مالی، توسعه منابع انسانی و کمک به شناسایی راه های جدید برای همکاری دوجانبه به نفع دو کشور و مردم کمک خواهد کرد. بسیاری از کشورهای منطقه و فرامنطقه ‌ای به ویژه جمهوری اسلامی ایران، افغانستان، کشورهای آسیای میانه و حتh برخی از کشورهای اروپایی تمایل خود را برای پیوستن به کریدور اقتصادی چین و پاکستان اعلام کرده‌اند.

همزمان با این سفر، محمد شهباز شریف صدراعظم پاکستان طی پیامی روابط دوجانبه با چین را آهنین و آزموده شده در تمامی شرایط توصیف کرد و افزود: مشارکت راهبردی اسلام ‌آباد و پکن آزمون خود را در تمامی شرایط پس داده و به عنوان عاملی در ثبات منطقه و فراتر از آن ظاهر شده است.

پیش از این وزیر خارجه پاکستان در تماس با همتای چینی خود ضمن حمایت از « اصل چین واحد » از مواضع چین درباره « مسایل مربوط به تایوان، سین کیانگ، تبت و دریای جنوبی چین» حمایت کرده بود.

کاهش نفوذ امریکا در پاکستان و حوزه جنوب آسیا با خروج نظامی امریکا از افغانستان تشدید شده است، اتفاقی که تنش‌های طولانی‌ مدت موجود بین دو کشور را مشخص کرده و موجب شد که هر یک از طرفین دیگری را مسوول این شکست بداند. پاکستان مدعی است که تحت اجبار امریکا به اصطلاح به « جنگ علیه تروریزم ادعایی غرب » پیوست، پاکستان همچنین ریچارد آرمیتاژ، معاون وزیر امور خارجه سابق امریکا را متهم می کند که به تهدید بمباران پاکستان متوسل شده و گفته است در صورت عدم همکاری پاکستان با امریکا، می تواند این کشور را «به عصر حجر» برگرداند اما این اتهام از طرف ریچارد آرمیتاژ تکذیب شد.

پاکستان می‌ گوید در نتیجه مشارکت خود در کمپین « جنگ علیه تروریزم »، ۷۰ هزار نیروی خود را از دست داده، بیش از ۱۵۰ میلیارد دلار خسارت اقتصادی متحمل شده و همچنین مورد هدف افراط ‌گرایان قرارگرفته است. در همین حال، امریکا، ارتش پاکستان و سازمان اطلاعات قدرتمندش را متهم می‌کند که اسامه بن لادن ، را در خانه امنی در شهر ابیت‌آباد پاکستان پناه داده بود.

از سوی دیگر، برنامه موسوم به کریدور اقتصادی چین - پاکستان (CPEC) یک برنامه زیرساختی است که با تکمیل آن یک مسیر تجاری و انرژی بین دریای عمان و چین از طریق پاکستان ایجاد می ‌شود و چین را به محور توسعه اقتصادی پاکستان تبدیل خواهد کرد. اتکای پاکستان به سرمایه‌ گذاری چینایی ‌ها و نارضایتی‌ اش نسبت به آنچه که برخورد دوگانه امریکا می‌ داند، به این معناست که اکنون دیگر مهم نیست چه کسی زمام دولت را در اسلام ‌آباد دردست دارد. همه بازیگران سیاسی اصلی و فرعی پاکستان به احتمال زیاد روابط پاکستان با چین را بر روابط با امریکا ترجیح می دهند. تنها تفاوت موجود بین آنها در میزان دشمنی علنی آنها با امریکاست.

ارتش پاکستان، که در به قدرت رساندن عمران خان نقش اساسی داشت و هنوز هم قدرت زیادی در پشت تاج و تخت قدرت دارد، مایل است که دولت غیرنظامی اسلام ‌آباد روابط صمیمانه ‌ای با امریکا داشته باشد. حتا اگر دلیل دیگری جز «حمایت» از اقتصاد در حال سقوط پاکستان نداشته باشد. عمران خان در این رابطه گفته است: امریکا شرط پرداخت وام به این کشور را استقرار در پایگاه نظامی در نزدیکی مرزهای چین مشروط کرده است. او گفته است که به او حتا در این رابطه اخطار داده شده و دولت او را از طریق پول های پرداختی امریکا توسط اپوزیسیون تا مرحله استیضاح کشانده و ساقط کرده است.

هفته نامه تایم که در نیویورک منتشر می شود ۲۹ ماه می در همین رابطه همچنین نوشت:

در جریان اعتراضات ضد امریکایی در پیشاور طرفداران عمران خان نخست وزیر سابق در اول اپریل ۲۰۲۲ ترسایی پرچم امریکا را به آتش کشیدند. عمران خان در اعتراض به طرح استیضاح  و استعفای اجباری خود گفته است: مصلحت این است مردم ما تحت هیچ شرایطی یک دولت وارداتی را که با توطیه ای امریکایی بر ما تحمیل شده نپذیرند.

دولت کنونی( ایتلافی به رهبری حزب شهباز شریف نخست وزیر) به نظر می رسد که به سیاست نزدیکی با امریکا متعهد است. بوتو وزير امور خارجه می گويد امريکا و پاکستان به رابطه ای به مراتب گسترده تر، عميق تر و معنادارتر نياز دارند.

چین همچنین اولین کشوری بود که بوتو پس از انتصاب اش از آن بازدید کرد، در عین حال نشانه روشن دیگری از اولویت های ژیوپولیتیک در حال تحول برای پاکستان است. او در این سفر گفت: « من به ویژه افتخار می کنم که هر سه نسل خانواده ام با قاطعیت به دوستی پاکستان و چین متعهد هستند.» وی افزود پاکستان از دستاوردهای بزرگ چین دلگرم شده و با قاطعیت معتقد است که هیچ نیرویی نمی تواند چین را از پیش روی باز دارد.

تا آنجا که به پاکستان مربوط می شود، اجماع در سراسر طیف سیاسی این کشور آنست که آینده متعلق به چین است و در نتیجه پاکستان نیز درهمکاری با قدرت جدید قادر به پیشرفت و نیرومندی است. مهم نیست که انتخابات بعدی چه زمانی برگزار می شود و چه کسی برنده شود، باید اعتراف کرد که امریکا به وضوح در پاکستان به چین باخته است!

 

راه توده ، ترجمه و تدوین ازعسگر داوودی

 

 

بامـداد ـ دیدگاه ـ ۲/ ۲۲ـ ۰۳۰۶

Copyright ©bamdaad 2022