دیدگاه

حمایت از غــزه در ایتالیــا

روزنامه پراودا

روز ۲۱ ماه می یک اعتصاب سراسری ۲۴ ساعته در ایتالیا در حمایت از غزه و سرکوب مجدد آن توسط اسراییل، همینطور «همدستی اتحادیه اروپا و دولت ایتالیا در نسل‌ کشی فلسطینیان» برگزار شد. این اقدام که توسط اتحادیه اتحادیه‌ های کارگری مردمی (UBT) آغاز شد، مکاتب، مراکز درمانی و حمل و نقل عمومی همین‌ طور خدمات ریلی پیشرفته ایتالیا را مختل کرد.

به دنبال فراخوان UBT، تظاهراتی در ده‌ ها شهر از جمله روم، میلان، جینوا، فلورانس، تورین و بولونیا برگزار شد. تظاهرکنندگان با ناوگان جهانی سومود (GSF)، که یک مأموریت نمادین بین‌المللی برای شکستن محاصره نوار غزه، بود ابراز همبستگی کردند. همانطور که قبلاً روزنامه پراودا گزارش داده بود، نیروهای اسراییلی ۲۹ اپریل در سواحل جزیره کریتا، هزار کیلومتری نوار غزه، در آب‌ های بین ‌المللی خارج از حوزه قضایی اسراییل، GSF را محاصره و به آن حمله کردند. صهیونیست‌ها ۲۱ کشتی را توقیف کرده، با خدمه به طرز وحشیانه‌ ای بدرفتاری کردند و ۱۷۷ نفر ( کارگران ساختمانی، دوکتوران، معلمان و وکلا ) را که می‌ خواستند در بازسازی نوار غزه شرکت کنند، ربودند. پس از بازجویی‌ها، ۱۷۷ فعال بعداً از غزه اخراج شدند، بسیاری از افراد بازداشت شده بر اثر ضرب و شتم نیاز به کمک پزشکی داشتند.

در همان زمان، اسراییل کاتس، وزیر دفاع اسراییل، دستور تحریم‌ هایی را علیه برگزارکنندگان کمپاین جمع‌ آوری کمک‌های مالی برای نوار غزه صادر کرد. او فعالیت‌های آنها را به حماس مرتبط و آنها را به «همکاری با سازمان‌های تروریستی بین‌المللی تحت پوشش کمک‌ های بشردوستانه» متهم کرد.

بانک ایتالیا (SBP) اعلام کرد: «دولت ایتالیا همچنان سکوت می‌ کند، یا بهتر است بگوییم موضع طرفدار اروپایی خود را نشان می‌ دهد، به دنبال الگوی سایر کشورهای اتحادیه اروپا که از محافظت از شهروندان خود که شجاعانه از حقوق جمعیت تحت ستم صهیونیست‌ها دفاع کرده و به ساکنان غزه، فلسطین و لبنان که روزانه تحت تجاوز اسراییل سرکوب و بمباران می شوند، کمک می‌ کنند، خود داری می‌ کنند».

این اتحادیه که مرتباً تظاهرات بزرگی را در حمایت از فلسطینیان ترتیب می‌ دهد، از لغو موقت تحریم‌ های ایالات متحده امریکا علیه فرانچسکا آلبانیز، گزارشگر ویژه سازمان ملل متحد در سرزمین ‌های فلسطینی، استقبال کرد. آلبانیز به شدت از سیاست‌ های اسراییل در نوار غزه انتقاد کرده بود. پس از بررسی کامل اسناد دادگاه، دادگاه منطقه‌ ای واشنگتن حکم داد که این تحریم‌ ها حق آزادی بیان ایتالیایی‌ ها را طبق متمم اول قانون اساسی ایالات متحده امریکا نقض می‌ کند.

به عنوان یاد آوری، وزارت امور خارجه ایالات متحده در جون ۲۰۲۵ این تحریم ‌ها را علیه آلبانیز اعمال کرد. این به دلیل اتهامات تل آویو و واشنگتن مبنی بر داشتن دیدگاه‌ های یهود ستیزانه و حمایت ادعایی این فعال برجسته از سازمان‌ های تروریستی بود

بامـداد ـ دیدگاه ـ ۲/ ۲۶ـ ۰۶۰۶

د ېوه ملګري یاداښت

(٧)

هرکله چې د ترقي غوښتونکو ډلګېو فکري ټوټې او برخې، یو سالم هدف ته د رسېدو لپاره سره بسیجې شي او د یوه پېژندل شوي اتحاد په بڼه را څرګندې شي، نو دا به د ډیموکراتیک جریان د شل شوي حالت د رغېدو لپاره تر ټولو غوره بدیل وي.

د ترقي غوښتونکو ډلو ترمنځ د وخت ضایع کوونکو بحثونو، له بې موخې،‌ بې ‌پایلې شنډو ډیالوګونو څخه د تېرېدو، او معاصر واقېعیت ته د ننوتو لپاره اړینه ده، چې ترقي غوښتونکي کړۍ خپل لیدلوری د کرکې او کینې پرته،‌ د روڼتیا او خوشبینۍ تر وړانګو لاندې د ننني افغانستان په اړه څرګند کړي. خپله اندنه د ترقي غوښتوونکي د لیدلورې په توګه په څو کرښو داسې رانغاړم:

د هېواد اوسني واکمنان، چې له ناټو سره د امریکا متحده ایالاتو په مشرۍ د شلو کلونو وسله ‌والې مقابلې او مبارزې وروسته نن د قدرت واګې په لاس کې لري، ځینې انکار نه منوونکې کارکړنې یې هم ترسره کړې دي چې په لاندې ډول دي:

په هېواد کې د فزیکی امنیت تامین.‌
د افغانستان پر ټولې جغرافیې حاکمیت، چې د مشروعیت له مهمو مؤلفو څخه ګڼل کېږي.
د زورواکۍ، خپلسرېو اوپه هېواد کې د دښکرورو ماتول.
له قانون څخه د ښکرورو او زورواکانو د تېښتې او معافیت پای ته رسول.
د ګونډه ګرو په واسطه د زرګونو هکټارو دولتي ګونډه ـ غصب) شوو ځمکو راګرځول.
پرته له بهرنېو مرستو د کورنېو سرچینو د عواېدو پر بنسټ د ملي بودجي جوړول او د هېواد بنسټیزو پروژو ته لکه د کابل سېلو ترمیم او فعالول،‌ د پاشدان بند د جوړولو پېل،‌ د شاه عروس بند بشپړول،‌ د قوشتیپی کانال جوړولو کار او د ټاپی د ستراتیژیکی پروژی د کاردوام.
د پوځي وساېطو او تجهیزاتو ترمیم او بیا فعالول لکه ټانکونه،‌هېکوپټرونه، د اورګان راکټونه او داسي نور.
متوازنه بهرنۍ پالیسي او د سیمه ‌ییز اتصال لپاره اغېزمنې هڅې.
خو د هېواد د دوامدار پرمختګ، په ځانګړي ډول د بهرنیو اړیکو د پراختیا او د حاکمیت د بشپړ مشروعیت لپاره، ملي مشارکت چې په هغه کی ملي او سیاسي شخصیتونه شامل وي،ـ هغه چې د بشریت ضد جنایتونو، د عامه شتمنیو د غصب او فساد تور پرې نه وي) او همدارنګه د نړیوال باور او همکارۍ جلبول اړین دي. نو له دې کبله د نوموړو مهمو هدفونو د لاسته راوړلو لپاره سپارښتنه کېږي‌ چې:
د یوه هېواد پرمختګ تر ډېره د ښځو په فعال حضور او مشارکت پورې دی،‌ نو د ښځو لپاره د زده ‌کړې د مناسب چاپېریال برابرول او د کاري فرصتونو هستونه د نړېوال چلن غوښتنه ده.
سیاسي مشارکت ته د بېلا بېلو هغو قومي او سیاسي ډلګېو او هغو شخصیتونو چې د بشریت په ضد جنایتونو، د عامه شتمنېو په غصب او فساد تورن نه وي،‌ رابلل،‌ چې په ترڅ کې به یې د حاکمیت پراخه ټولنیزه قاعده منځته راشي.
د اقتصادي ودې، کاري فرصتونو رامنځته کولو او د ناخالص کورني توليد د زياتوالي لپاره د کورنيو سرچينو بسيج.

د دې موخو د سر ته رسولو لپاره په کار ده چې:

الف. نوې کادري پاليسي جوړه، اعلان او هدف ته د رسېدو لپاره پلې شي؛

ب. د تجربه ‌لرونکو، مسلکي او ژمنو کادرونو رابلل او د اړتياوو سره سمه ګمارنه.

ج. اجرائیوي، نظامي، امنيتي، اقتصادي او سياسي چارو کې له نخبه ‌ګانو او کارپوهانو څخه د يوې «مشورتي شورا» جوړول چې د اړتیا په وخت کې خپلې سلا، مشورې وړاندې کړي.

د. د دغو اړتیاوو په پوره کولو سره، اوسني واکمنان کولای شي د خپلو روانو تګلارو په بيا کتنې سره د ځان او حاکميت يو نوی او په زړه پورې تصویر وړاندې کړي او د ستونزو له دې درانه سيورې څخه د وتلو لاره او چاره برابره کړي.

و. د نن ورځې افغانستان ګواښ نه، بلکې د يوه مدبرانه مسلکي مديريت وړه ستونزه ده، چې په ګواښ بايد بدله نه شي، ګواښ یې د هېڅ هېواد په ګټه نه دی. افغانستان بايد په يو فرصت بدل شي، چې د همکارۍ او تعامل زمينې ور سره پراخې شي او له انزوا څخه راووځي؛ همدا تګلاره د شانګهای د سيمې ډېری هېوادونه هم تعقيبوي.

په درنښت

بامـداد ـ دیدگاه ـ ۲/ ۲۶ـ ۳۱۰۵

نگارش برداشتی از"یادداشت یک رفیق (٧)":

حکیم کرنزی

یادداشت مبسوط وبا مفهوم یک رفیق که ازلحاظ محتوی در دو بخش تنظیم وبه نگارش گرفته شده ، سخت قابل تعمق وتحلیل همه جانبه را از ما تقاضا’داردوانرا می‌توان منحیث رهنمودی در راهکار های بعدی برای یکجایی ها وهمگرایی ها نیروهای ترقی خواه در راستای عبور کشور از تنگنای کنونی قلمداد نمودواین یادداشت را منحیث نشانه’بلوغ سیاسی زمانی میتوان دیدکه محتوی این باواقعیت سیاسی برمبنای عدم دشمن سازی دایمی ،عدم تقدیس اشخاص وافراد وبدون اسیر شدن در انشعاب های تاریخی تعریف نمود.

بخش دوم آن را می‌توان منحیث رهنمود راه وشیوه های برون رفت سیستم موجود حاکم از معضلات فعلی برای ایجاد ساحه’ مذاکره ‌وتفاهمات با نیرو های ترقیخواه و نسل ابدیده روشنفکران با مسولیت از معضلات فعلی وبرای بهبود شیوه های برخورد حاکمان فعلی در خور توجه وزیرنگین ترصدی عقل وخرد باید قرار دادکه این قسمت مورد بحث ما نیست،با آنکه محتوی آن برمبنای رفع مسولیت های نیرو های ترقیخواه در پیوند با سیاست های فعلی مروج کشور وحاکمان فعلی منحیث یک سند معتبر با غور وبررسی همه جانبه تحریر شده ،میباشد.

واما می‌توان این یاداشت را عمیق تر از زاویه روانشناسی سیاسی ،فرهنگ وتجربه تا’ریخی جنبش های ترقیخواهانه بررسی نمود.

در بسیاری ازجنبش ها واحزاب سیاسی چپی مخصوصا’در جوامعی که سال‌ها بحران مهاجرت ، سرکوب یا شکست های سیاسی وجود داشته ،به بخشی از تاریخ سیاسی جهان تبدیل شده وافراد یا جناح ها تنها براساس برنامه های امروزی تعریف نمی شوند ،بلکه براساس خاطره ها ،وفا داری ها و روایت های تاریخی به تعریف گرفته می‌شوند ومشکل عمده هم از همین جا آغاز میگردد،یعنی ګذشته به ابزار مشروعیت تبدیل میگرددوبرخی از جریان‌ها مشروعیت سیاسی خویش را نه از توانایی های کنونی بلکه از وابستگی ها به رهبران فقید با گذشته تا’ریخی می گیرندودر چنین وضعی نقد از گذشته ها دشوار شده واختلافات قدیمی مقدس جلوه داده شده وهر تلاش برای وحدت ((عدول از اصول))،قلمداد میشود ،در حال که سیاست زنده نیازمند به پاسخ به مسایل امروز است ونه زندگی در خاطرات گذشته ،زیرا تفاوت میان حفظ حافظه تاریخی ‌اسارت در گذشته یک حزب سالم از غیر سالم در انست که حزب سالم تاریخ خودرا مطالعه نموده واز اشتباهات درس میگیرند وبه رهبران پیشین احترام میگذارند واما اسیر گذشته ها نمی شوند،ولی هرگاه اختلافات سال‌های قبل اگر هنوز هم تعیین کننده سیاست وروابط امروزی ما باشد عملا”تاریخ از یک منبع تجربه به یک زندان سیاسی تبدیل میگردد.

در بسیاری موارد اختلافات قدیمی اختلافات نظری نیستند بلکه با احساسات عمیق همراه است ،مثلا”احساس خیانت ،احساس رقابت های شخصی ،زخم های تشکیلاتی ویا از ترس از دست دادن نفوذ فردی ،وبه همین دلیل گاهی افراد نا خودآگاه از وحدت ویا ایتلاف می ترسند ،چون این پروسه ممکن است جایگاه قدیمی شانرا تغیر دهدویا مرزبندی های سنتی شانرا از بین ببردویا رهبری های قبلی را زیر سوال قرار دهد،که در این حالت گذشته بهانه یی برای حفظ وضعیت موجود است.

تجارب جهانی بسیاری از جنبش ها نشانداده که به اساس انشعاب ها ‌تکرار اختلافات تا’ریخی شدیدا”ضربه خورده ‌وتضعیف گردیده آند ودر مقابل جریان‌های که توانستند فرهنگ گفتگو ،نقد متقابل، ‌تمرکز بر اهداف مشترک را در پیش گیرندمو’فق تر بوده اند ،زیرا وحدت اوصولی به معنی حذف اختلافات نیست بلکه به معنی مدیریت عقلانی اختلافات بوده واگر گذشته ها بدون نقد باقی بماند،چنین وحدت ها دوام نمی آورند وگذشته از آن عبور ازاختلافات تار’ریخی به معنی فراموش کردن حقیقت هم نیست بلکه به معنی اولویت دادن به آینده ،پذیرش اشتباهات ‌ساختن فرهنگ سیاسی جدید است.

هرگاه جنبش های سیاسی مطالب بالایی را در شیوه کاری خویش در نظر نداشته باشندوبراساس منافع اجتماعی وضرورت های زمان تصمیم نگیرند ،سیاست به باز تولید کینه های تا’ریخی تبدیل شده ونیرو ها فرسوده می‌شوند.

در نهایت هرجنبش سیاسی اگر نتواندمیان حافظه تاریخی وضرورت آینده تعادل را ایجاد کند بتدریج از جامعه فاصله گرفته وبیشتر در درون خود مصروف ‌وسرگرم شده تا درگیر تغیر واقعی جامعه.

بنابر این محاسبه روی اختلافات جناحی قدیمی برای جلوگیری از وحدت در بسیاری موارد نتنها کمک به رشد سیاسی نمی نماید بلکه می‌تواند نشانه نوعی از رکود فکری وناتوانی در انطباق با شرایط جدید باشد.

البته این هم درست نیست که بعضی اختلافات گذشته ممکن ریشه عمیق فکری ویا اخلاقی داشته باشدونمیتوان انرا کاملا”نادیده گرفت اما برخورد سازنده اینست که این اختلافات با مذاکره،نقد سالم وشفاف وتوافق براوصول مشترک مدیریت شود ونه اینکه مانع دایمی وحدت گردد.

۲۱/۰۵/۲۰۲۶

بامـداد ـ دیدگاه ـ ۲/ ۲۶ـ ۲۲۰۵

فرهنگ مسئولیت‌پذیری وحدت در نیروهای مترقی

نویسنده : صفت الله عمل یار

در جهان پرتحول و پیچیده امروز، هیچ نیروی سیاسی مترقی به‌تنهایی قادر نیست پاسخگوی همه نیازها، چالش‌ها و مطالبات گسترده اجتماعی باشد. شرایط دشوار اقتصادی، بحران‌های سیاسی، گسترش بی‌عدالتی، افزایش فاصله‌های اجتماعی و محدود شدن عرصه‌های مشارکت ، بیش از هر زمان دیگر ضرورت همکاری و همسویی نیروهای مترقی، ملی و دموکراتیک را برجسته ساخته است. با این‌همه، تجربه نشان داده است که صرف اعلام تمایل به وحدت، تشکیل نشست‌ها و یا انتشار اعلامیه‌های مشترک، برای تحقق یک وحدت پایدار و اثرگذار کافی نیست؛ بلکه آنچه به وحدت معنا، دوام و ظرفیت عملی می‌بخشد، شکل‌گیری فرهنگ مسئولیت‌پذیری وحدت در میان نیروهای شریک آن است.

فرهنگ مسئولیت‌پذیری وحدت، پیش از هر چیز به معنای درک مشترک از ضرورت تاریخی همگرایی و پذیرش مسئولیت در قبال سرنوشت جمعی است. نیروهای مترقی زمانی می‌توانند به یک حزب واحد و جبهه نیرومند اجتماعی و سیاسی تبدیل شوند که از دایره تنگ ملاحظات گروهی، رقابت‌های فرسایشی و حساسیت‌های غیرضروری عبور کرده و منافع بزرگ‌تر مردم و جامعه را در محور تصمیم‌گیری‌های خویش قرار دهند. هرگاه منافع محدود سازمانی یا تمایل به برتری‌جویی سیاسی بر روحیه همکاری غلبه یابد، روند وحدت با بی‌اعتمادی، سوءتفاهم و فرسایش روبه‌رو خواهد شد.

واقعیت آن است که در بسیاری از موارد، ناکامی تلاش‌های وحدت‌طلبانه نه ناشی از نبود شعارهای وحدت، بلکه نتیجه ضعف در فرهنگ مسئولیت‌پذیری بوده است. هنگامی‌که برخی نیروها وحدت را تنها در چارچوب منافع کوتاه‌مدت خویش تعریف می‌کنند، یا انتظار دارند دیگران بدون احترام متقابل در محور دیدگاه آنان گرد آیند، زمینه‌های شکاف و پراکندگی تقویت می‌گردد. وحدت واقعی، نیازمند روحیه مشارکت، شنیدن دیدگاه‌های متفاوت، پذیرش نقد سازنده و آمادگی برای مصالحه اصولی در راستای اهداف مشترک است.

مسئولیت‌پذیری در امر وحدت همچنین مستلزم صداقت سیاسی و وفاداری به تعهدات مشترک است. نیروهای مترقی زمانی اعتماد متقابل ایجاد می‌کنند که در گفتار و کردار، پایبندی خویش را به توافقات، اصول پذیرفته‌شده و اخلاق همکاری سیاسی نشان دهند. برخوردهای دوگانه، تصمیم‌گیری‌های یک‌جانبه، سیاست حذف یا کم‌رنگ ساختن نقش دیگران، نه‌تنها به روند وحدت آسیب می‌رساند، بلکه اعتبار نیروهای مترقی را در برابر مردم نیز تضعیف می‌نماید.

یکی از عناصر اساسی فرهنگ مسئولیت‌پذیری وحدت، پذیرش تنوع در درون همسویی سیاسی است. نیروهای مترقی، با وجود اشتراکات بنیادین در عرصه عدالت اجتماعی، دموکراسی، آزادی، توسعه و دفاع از حقوق مردم، ممکن است در برخی دیدگاه‌ها، روش‌ها یا اولویت‌ها تفاوت داشته باشند. این تفاوت‌ها نباید به مانع همکاری تبدیل گردد. برعکس، بلوغ سیاسی در آن است که اختلاف‌ها به‌گونه‌ای مدیریت شوند که اصل همکاری و همگرایی آسیب نبیند. وحدت پایدار، به معنای یکسان‌سازی اندیشه‌ها نیست، بلکه هنر یافتن نقاط مشترک و تبدیل آن‌ها به برنامه عمل مشترک است.

فرهنگ مسئولیت‌پذیری وحدت، همچنان ایجاب می‌کند که نقد و انتقاد در فضای سالم، رفیقانه و سازنده صورت گیرد. نیروهای مترقی زمانی می‌توانند به اعتماد پایدار دست یابند که اختلاف نظرها را از طریق گفت‌وگو، استدلال و احترام متقابل حل نمایند، نه از راه تخریب، اتهام‌زنی یا برخوردهای احساساتی. تجربه‌های تاریخی نشان داده‌اند که زبان خصومت در درون صفوف مترقی، بیش از هر عامل دیگر، ظرفیت‌های جمعی را ضعیف ساخته و فرصت‌های مهم سیاسی را از میان برده است.

در این میان، نقش فرهنگ تشکیلاتی نیز برجسته است. تشکیلات‌های مترقی اگر خواهان وحدت مؤثر هستند، باید فرهنگ همکاری، پاسخگویی، شفافیت و احترام به تصمیم‌های جمعی را در درون خود تقویت نمایند. وحدتی که در سطح رهبری‌ها باقی بماند اما به فرهنگ رفتاری اعضا و بدنه اجتماعی انتقال نیابد، دوام چندانی نخواهد داشت. از این‌رو، مسئولیت‌پذیری در قبال وحدت باید به یک ارزش سیاسی و اخلاقی در تمام سطوح فعالیت سیاسی مبدل گردد.

همچنین باید پذیرفت که وحدت، یک روند زنده و پویاست؛ نه یک توافق لحظه‌ای یا پروژه کوتاه‌مدت. حفظ وحدت، گاه دشوارتر از ایجاد آن است. بنابراین، همه نیروهای شریک در همسویی‌های مترقی مسئول‌اند تا با صبر سیاسی ، انعطاف معقول و تعهد عملی، از آسیب دیدن این سرمایه جمعی جلوگیری کنند.

امروز، در شرایطی که مردم بیش از هر زمان دیگر نیازمند بدیل‌های مترقی، عدالت‌خواه و مردم‌محور اند، پراکندگی و واگرایی نیروهای پیشرو می‌تواند هزینه‌های سنگینی بر روند تحول اجتماعی تحمیل کند. مردم از نیروهای مترقی انتظار دارند که فراتر از اختلافات کوچک، برای دفاع از منافع عمومی، عدالت اجتماعی، دموکراسی، رفاه و کرامت انسانی، زبان مشترک و عمل مشترک بیابند.

بنابراین، فرهنگ مسئولیت‌پذیری وحدت باید به‌عنوان یکی از ستون‌های اساسی رفتار سیاسی نیروهای مترقی مورد توجه قرار گیرد؛ فرهنگی که در آن تعهد به اهداف مشترک، احترام به تنوع، صداقت سیاسی، تحمل متقابل و ترجیح منافع عمومی بر ملاحظات محدود گروهی جایگاه مرکزی داشته باشد. تنها در چنین صورتی است که وحدت می‌تواند از یک آرزو و شعار فراتر رفته و به نیرویی مؤثر برای تغییرات مثبت اجتماعی و سیاسی تبدیل گردد.

امروز بیش از هر زمان دیگر، ضرورت آن احساس می‌شود که نیروهای مترقی، نه‌تنها از وحدت سخن بگویند، بلکه مسئولیت حفظ، تقویت و نهادینه ساختن آن را نیز به‌گونه‌ای آگاهانه و صادقانه بر دوش گیرند. زیرا وحدتی که بر پایه مسئولیت‌پذیری و اعتماد متقابل استوار باشد، می‌تواند امید و اعتماد مردم را دوباره احیا کرده و زمینه‌ساز تحولات مثبت و پایدار در جامعه گردد.

بامـداد ـ دیدگاه ـ ۱/ ۲۶ـ ۳۱۰۵

ستون‌های اصلی وحدت میان نیروهای ملی و دموکراتیک

نویسنده : صفت الله عملیار

درجوامعی که با بحران‌های سیاسی، اجتماعی و اقتصادی روبه‌رو هستند، وحدت میان نیروهای ملی و دموکراتیک نقش تعیین‌کننده‌ای در تأمین ثبات، عدالت و پیشرفت ایفا می‌کند. این نیروها، با وجود تفاوت در دیدگاه‌ها و برنامه‌های سیاسی، می‌توانند بر محور ارزش‌ها و اهداف مشترک گردهم آیند و برای منافع عمومی جامعه همکاری کنند. اما چنین وحدتی نیازمند ستون‌ها و پایه‌های اساسی است که بدون آن، اتحاد پایدار و مؤثر دشوار خواهد بود:

ستون اول:

این وحدت، تعهد به منافع ملی است. نیروهای ملی و دموکراتیک باید منافع مردم و استقلال کشور را بر رقابت‌های محدود سیاسی، گروهی و شخصی ترجیح دهند. هرگاه حفظ تمامیت ارضی، استقلال سیاسی، رفاه عمومی و ثبات ملی در اولویت قرار گیرد، زمینهٔ تفاهم و همکاری نیز تقویت می‌شود.

ستون دوم:

پذیرش اصول دموکراسی و فرهنگ مدارا است. دموکراسی تنها به معنای انتخابات نیست، بلکه احترام به تفاوت دیدگاه‌ها، پذیرش انتقاد، آزادی بیان و حل اختلاف‌ها از راه گفت‌وگو و تفاهم را نیز در بر می‌گیرد. نیروهای دموکراتیک زمانی می‌توانند متحد باقی بمانند که اختلاف نظر را عامل دشمنی ندانند، بلکه آن را بخشی طبیعی از زندگی سیاسی تلقی کنند.

ستون سوم:

عدالت اجتماعی و برابری شهروندی است. هیچ وحدت ملی بدون تأمین حقوق برابر برای همه اقوام، زبان‌ها، فرهنگ‌ها و گروه‌های اجتماعی پایدار نمی‌ماند. مبارزه با تبعیض، فساد و بی‌عدالتی می‌تواند اعتماد عمومی را افزایش داده و زمینه همبستگی ملی را تقویت کند.

ستون چهارم:

اعتماد متقابل، صداقت سیاسی و مسئولیت‌پذیری از عناصر اساسی وحدت به شمار می‌روند. اتحادهایی که تنها بر مبنای منافع کوتاه‌مدت یا توافق‌های موقت شکل بگیرند، معمولاً دوام زیادی ندارند. وحدت پایدار زمانی به وجود می‌آید که نیروهای سیاسی به تعهدات خود وفادار بمانند و منافع مردم را محور تصمیم‌گیری قرار دهند.

در نتیجه، وحدت میان نیروهای ملی و دموکراتیک زمانی نیرومند و ماندگار خواهد بود که بر پایهٔ منافع ملی، دموکراسی، عدالت اجتماعی، مدارا و اعتماد متقابل استوار گردد. چنین وحدتی می‌تواند راه را برای ایجاد جامعه‌ای باثبات، عادلانه و پیشرفته هموار سازد.

بامـداد ـ دیدگاه ـ ۱/ ۲۶ـ ۲۲۰۵

More Articles...