از زنده گی احزاب سیاسی منطقه :

 در دفاع از داعیه برحق خلق فلسطین

در واکنش به برخی تحول‌های خطرناکِ ماه‌ های اخیر که پیامدهای سیاسی قابل ‌توجه و مهمی در کشورهای غرب آسیا و شمال افریقا، و در مبارزه خلق ‌های این کشورها در راستای صلح و پیشرفت داشته است، هفته گذشته همایش مجازی حزب‌های  مترقی و کمونیست کشورهای شرق مدیترانه، خاورمیانه، و حوزه خلیج فارس به ابتکار و دعوت حزب کمونیست یونان برگزار شد. این همایش مصادف با روز جهانی همبستگی با مردم فلسطین، ۲۹ نوامبر، در روز ۹ قوس برگزار شد.

در این نشست نماینده گان حزب‌های کمونیست یونان (سازمان‌ دهنده و میزبان)، اردن، ترکیه، قبرس، ایران ،اسراییل، فلسطین (حزب مردم و حزب کمونیست)، سودان، و بحرین (تریبون ترقی‌خواه دموکراتیک) در این همایش حضور فعال داشتند.
در آغاز همایش دیمیتریس کستومباس، دبیرکل حزب کمونیست یونان ( کو کو ای ) ، پس از خوشامدگویی رسمی به نماینده گان حزب‌های برادر حاضر در همایش، درباره دلایل ضرورت سازمان‌دهی چنین همایشی چنین توضیح داد: « رفقا، در ابتدا می‌خواهیم از مشارکت شما در همایش امروز حزب‌ های کمونیست و کارگری منطقه تشکر کنیم. این همایش از راه دور و تحت شرایط بی‌سابقه همه‌گیری کنونی انجام می ‌شود، امّا این امر به‌هیچ ‌وجه نمی ‌تواند همبستگی قاطع ما را با مبارزه عادلانه ملت فلسطین و همچنین ضرورت تبادل ‌نظر در مورد اوضاع منطقه ‌مان تحت ‌الشعاع قرار دهد. همبستگی و تبادل نظر ما یکی از شرایط اصلی هماهنگی در مبارزه مشترک ماست. ما نمی ‌توانیم به این امر بی‌ توجه باشیم که حمایت هماهنگ و مداوم ایالات متحد امریکا و اتحادیه اروپا از اسراییل به زیان حقوق مردم فلسطین و سایر مردم همسایه، به شدیدتر شدن تجاوز جنایتکارانه دولت اسراییل علیه فلسطین و در گستره وسیع منطقه منجر شده است.
اقدام تحریک‌آمیز مایک پُمپیو، وزیر امور خارجی امریکا، به “مشروعیت” دادن به شهرک‌ سازی‌های غیرقانونی اسراییل در اراضی اشغالی در کرانه غربی، و همچنین تعدادی دیگر از تصمیم‌ های دولت ترامپ در همین ارتباط ، که قابل ‌توجه ‌ترین آنها انتقال سفارت امریکا از تل‌آویو به اورشلیم است، این امر را اثبات می‌ کند که اسراییل « قوی‌ترین متحد امریکا در منطقه » است و نیز پشتیبانی کلی بورژوازی امریکا از اسراییل را نشان می‌دهد.”
موصوف در ادامه سخنرانی مفصل و همه‌ جانبه خود، مشخصه‌ های اصلی تحلیل حزب برادر از اوضاع منطقه و سیاست‌های امپریالیزم در منطقه را تشریح کرد:
« عجله امپریالیست‌های ایالات متحد امریکا، ناتو، و اتحادیه اروپا برای حل مساله فلسطین و سایر مسایل در منطقه بخشی از تصویری بزرگ ‌تر از تشدید و تعمیق رقابت بین بورژوازی‌ های رقیب و انحصارهای عظیم انرژی [نفت و گاز] است که در خاورمیانه، شمال افریقا، خلیج فارس و مدیترانه شرقی درگیرند، رقابتی که باعث گسترش خون‌ ریزی در منطقه‌ ای وسیع از سوریه و لیبیا گرفته تا یمن و غیره شده است.
امروزه، به غیر از اشغال سرزمین‌ های فلسطین، لبنان، و سوریه توسط دولت اسراییل، ما شاهد اشغال سرزمین‌های سوریه توسط ترکیه  و امریکا، و همچنین مداخله نظامی بسیاری از نیروهای دیگر در منطقه هستیم.
ایالات متحد امریکا و اتحادیه اروپا عقب ‌نشینی نمی‌ کنند. آنها تسلیم نمی‌ شوند و به طور مداوم روی برنامه‌های جدید برای تقویت کردن نفوذ ژیوپولیتیکی خود در منطقه کار می ‌کنند. آنها نه ‌تنها از اسراییل، بلکه از سایر رژیم‌ های متحد شان نیز در جنگ قدرت با سایر نیروهای قدرتمند رقیب بهره می‌گیرند. »
در ادامه همایش، نماینده گان همه احزاب‌ حاضر صحبت‌هایی کردند.

در پایان همایش، رفیق جیوورگوس مارینوس، عضو هیات سیاسى کو کو ای، ضمن جمع ‌بندی گفت‌ و گوهای انجام شده، به اقدام‌ هاى تحریک ‌آمیز دولت‌های امریکا، اسراییل، و عربستان سعودی در ارتباط با جمهورى اسلامى ایران در ماه‌ های اخیر و از جمله به ترور محسن فخری ‌زاده اشاره و آن را محکوم کرد. موصوف  هدفِ این اقدام‌های تحریک ‌آمیز را دامن زدن به جنگی جدید در خاورمیانه علیه ایران ارزیابی کرد که در صورتى که رژیم ایران واکنشی حساب ‌نشده به این اقدام‌ ها نشان دهد، ممکن است دربگیرد.

بامداد ـ سیاسی ـ ۴/ ۲۰ـ ۱۹۱۲

استفاده ازمطالب بامداد با ذکرماخذ آزاد است.

Copyright ©bamdaad 2020

نگاه اردوغان به شرق برای نجات از بحران اقتصادی

ترکیه متحد سنتی غرب در منطقه  و یکی از اعضای کلیدی ناتو رو‌ز به‌ روز بیشتر به سمت شرق چرخش می ‌کند. ماجراجویی ‌های رجب اردوغان ، رییس‌ جمهوری اقتدارگرای ترکیه، در دریای مدیترانه برای بهره ‌برداری از منابع گازی خشم اتحادیه اروپا را برانگیخته و به‌ زودی قرار است رهبران این اتحادیه تحریم‌ هایی اقتصادی علیه انقره اعمال کنند، هم‌ زمان ایالات متحده  امریکا نیز قصد دارد بر سر خرید سیستم دفاعی اس -۴۰۰ مجازات‌ هایی علیه ترکیه تعیین کند*. در چنین شرایطی نگاه اردوغان بیش از گذشته به شرق از جمله چین دوخته شده تا شاید بتواند تبعات تحریم‌ ها و مجازات‌ هایی را که غرب علیه کشورش اعمال می ‌کند، با گسترش مناسبات اقتصادی با حکومت کمونیستی پکن جبران کند.
اخیرا رسانه ‌های ترکیه اعلام کردند که اولین قطار حامل محصولات صادراتی ترکیه به چین از مسیر گرجستان- آذربایجان- آسیای میانه و مغولستان رهسپار چین شده تا نشانه ‌ای باشد از اراده رهبران چین و ترکیه برای تقویت مناسبات خود حتا بدون مشارکت ایران. ترکیه که زمانی در جنگ کوریا در دهه ۱۹۵۰ علیه چینی ‌ها می ‌جنگید، اکنون برای جلوگیری از افتادن در ورطه یک بحران مالی بیش از همیشه به چین وابسته شده است. در یک سال اخیر همه‌ گیری ویروس کرونا ضربات اقتصادی مهلکی به کشورهای مختلف وارد کرده و ترکیه نیز که وابستگی زیادی به درآمد از صنعت توریزم دارد، دچار ضرر قابل ‌توجهی شده اما در طرف مقابل، چین که مبدأ شیوع  ویروس کرونا بود، به شکلی عجیب کمترین آسیب مالی و اقتصادی را از این بحران دید  و توانایی این را دارد که در مدیریت بحران ناشی از شیوع ویروس کرونا به حکومت اردوغان کمک کند.
بر اساس برآورد موسسه مورگان استنلی، با توجه به کسری تجاری و کاهش درآمد حاصل از سیاحت، کسری بودجه ترکیه در ماه اپریل ۲۰۲۰  ترسایی از ۵.۶ میلیارد دلار فراتر رفت، در‌حالی‌ که این رقم در پایان سال ۲۰۱۹ تنها ۵۰۰ میلیون دلار بود.
در چنین شرایطی سرمایه‌ گذاری چین برای ترکیه نقشی حیاتی ایفا می ‌کند، چرا‌ که ترکیه تقریبا تمام ذخایر مهم خارجی را که برای پرداخت بدهی خود لازم داشت، مصرف کرده است.
پکن با آگاهی از وضعیت بحرانی انقره مترصد فرصت بود تا اطمینان یابد که ترکیه را می ‌تواند نزدیک ‌تر از همیشه به خود ببیند و حکومت اردوغان به شریک مهمی در پروژه احیای راه ابریشم (کمربند و جاده) تبدیل شود. یک شرکت لوژیستیکی چینی اخیرا ۴۸ درصد از پایانه کامپورت را به قیمت ۹۴۰ میلیون دلار از ترکیه خریداری کرده است. این پایانه در ساحل شمال غربی دریای مرمره واقع شده و سومین ترمینال کانتینری بزرگ ترکیه است و یک ترمینال استراتیژیک در ارتباط  تجاری ترکیه و اروپا محسوب می‌ شود.
نمونه‌های زیادی از گسترش همکاری‌های پکن و انقره در ماه‌های اخیر وجود دارد اما با وجود سرمایه‌ گذاری بسیار مشتاقانه چینی‌ ها بعید است که بحران ارزی ترکیه و مشکل بدهی‌ های بلند‌ مدت این کشور که به مرز ۴۰۰ میلیارد دلار رسیده به‌ ساده گی جبران شود. ورشکستگی بسیاری از مشاغل در ترکیه در یک سال اخیر بر پروژه‌هایی که بودجه آن را چینی ‌ها تأمین می ‌کردند نیز تاثیر گذاشته است. در یک مورد می‌ توان به پروژه ساخت پل « یواز سلطان سلیم » یکی از بلند ترین پل‌های جهان اشاره کرد که بودجه ۲.۷ میلیارد دلاری آن از سوی چین تامین شده بود اما زمانی که مشخص شد که مالک پروژه قادر به پس ‌دادن این بدهی نیست، این پل با رقم ۶۸۸ میلیون دلار به سرمایه‌ گذاران چینی فروخته شد.
اما آیا سرمایه‌ گذاری‌ های سنگین چین برای نجات ترکیه کفایت می‌ کند؟

در شرایط فعلی به این سوال با تردید باید پاسخ داد. در‌حالی ‌که شرکت‌ های غربی دیگر تمایل چندانی به حضور در ترکیه از خود نشان نمی ‌دهند، بحران کرونا و چالش‌ های مالی و اقتصادی ناشی از آن می ‌تواند بهانه دیگری برای شرکت‌ های اروپایی باشد تا در تصمیم خود برای ترک ترکیه جدی‌ تر شوند و شرکت ‌های خصوصی هم سهام خود را می‌ فروشند. در چنین شرایطی چین نه‌ تنها باید این شکاف سرمایه‌ گذاری را پرکند ، بلکه همچنین شکاف اختلاف ارزی لیره ترکی  و دلار را که در حال نوسان است هم باید پر کند و این موضوع کار چینی ‌ها را دشوار می ‌کند.
ناامیدی از واشنگتن
برای دولت بایدن که به ‌زودی رهبری کاخ سفید را در دست می ‌گیرد هم نفوذ در ‌حال گسترش چین در اقتصاد یک کشورعضو ناتو موضوعی بسیار نگران ‌کننده است . اردوغان امیدوار بود که دونالد ترامپ، رییس‌ جمهوری امریكا باقی بماند تا با لابی ‌گری در صندوق بین‌ المللی پول کمک مالی قابل‌ توجهی برای بهبود وضعیت اقتصادی ترکیه جلب کند ، اما تصمیم ترکیه برای خرید سیستم دفاع موشکی از روسیه که واکنش منفی واشنگتن را در پی داشت و شکست ترامپ در انتخابات کار را برای اردوغان دشوارتر از قبل کرد.
و سرانجام نکته مهم که باید در توسعه مناسبات تجاری ترکیه و چین مورد توجه قرار داد، این است که این مناسبات دو‌طرفه نیست و ترکیه درعمل نمی ‌تواند نیاز تجاری و اقتصادی از چین را برطرف کند. هیچ چیزی در ترکیه وجود ندارد که چین نتواند ارزان ‌تر تولید کند‌ یا برای تولید آن نیاز به تخصص و دانش ترکیه داشته باشد. این یک واقعیت است که با وجود نمایش تبلیغاتی ارسال قطاری حامل محموله صادراتی ترکیه به چین، تجارت دو کشور کاملا یک ‌طرفه است و این باید انقره را نگران کند. تاجیکستان که بدهی زیادی به چین دارد، سال گذشته برای جبران بخشی از این بدهی، یک معدن طلا را به چینی‌ها واگذار کرد تا آنها علاوه بر ساخت نیروگاه، بخشی از بدهی تاجیکستان را هم کم کنند. چند سال قبل از آن هم  تاجیکستان تعدادی از زمین‌ های افراد بومی را در ازای بدهی به سرمایه‌ گذاران چینی واگذار کرد. عدم تعادل تجاری میان ترکیه و چین ممکن است سرنوشت تاجیکستان را برای حکومت اردوغان رقم بزند./شرق

*بامداد : در چند روزگذشته مقامات امریکا تعذیراتی را در برابر موسسات و مقامات ترکی وضع کردند.

بامداد ـ سیاسی ـ ۲/ ۲۰ـ ۱۶۱۲

Copyright ©bamdaad 2020

مجمع عمومی «ایتلاف احزاب و شخصیت های ملی ، دموکرات و ترقیخواه افغانستان » دایرشد

امروز جمعه ۲۸ قوس سال ۱۳۹۹ مصادف به ۱۸ دسامبر سال ۲۰۲۰ حوالی ساعت ۱۱ بجه به وقت افغانستان با اجندای که قبلاْ مورد تایید رفقا قرارگرفته بود و در جلسه از جانب ریس ایتلاف دوباره مورد بحث قرارگرفت و به اتفاق آرا تصویب شد ، دایر گردید.

اجندا :

ـ گزارش اساسی ایتلاف در بین دو مجمع و بحث پیرامون آن.

ـ بحث پیرامون میکانیزم رفتن به حزب واحد سراسری.

ـ تایید تصامیم قبلی هیات اجراییه و کارکردهای ایتلاف .

ـ تصویب اعلامیه رفتن به حزب واحد و پایان کار ایتلاف.

ـ پیشنهادات و نظریات.

احزاب اشتراک کننده و نماینده گان آن در اجلاس امروزی :

-  حزب آبادی افغانستان ، پوهاند راوش

-  حزب ملی وطن ، محترم جبارخیل

ـ حزب ملی فعالین صلح افغانستان ، داکتر کیوان  

- حزب ملی مردم سالار افغانستان ، داکتر ثابت  

- حزب متحد ملی افغانستان ، جنرال علومی  

- حزب اعتدال دموکرات افغانستان ، انجینر شاهین  

- حزب ملی ترقیخواه افغانستان ، انجینر رهرو  

- کمیسیون وحدت احزاب و شخصیت های ملی ، دموکرات و ترقیخواه افغانستان ، داکتر افغانیار صدیقی  

ـ محترم انجینر رزمجو رییس ایتلاف، شخصیت غیرمتشکل

ـ محترم امان الدین جمال شخصیت مستقل ..

بعد از جروبحث های داغ و طولانی احزاب ذیل رفتن به حزب واحد ، و پایان کار ایتلاف را هر چه زودتر توافق نظر داشتند و ادامه کار ایتلاف را ضیاع وقت دانستند :

۱ ـ حزب آبادی افغانستان

۲ ـ حزب ملی وطن

۳ ـ حزب ملی فعالین صلح افغانستان

۴ ـ حزب ملی مردم سالار افغانستان

۵ ـ حزب ملی ترقیخواه افغانستان

۶ ـ کمیسیون وحدت احزاب و شخصیت های ملی ، دموکرات و ترقیخواه افغانستان

حزب اعتدال دموکرات افغانستان بنابر شرایط جدید افغانستان دوامدار شدن این پروسه را خواهان بودند.

حزب متحد ملی افغانستان به دوام کار ایتلاف تا نامعلوم.

چون ۱۸ نماینده به نماینده گی احزاب شان « ۶ نهاد »  نظر واحد داشتند نتیجه رای گیری معلوم بود اما جناب انجینر رزمجو مصلحت گونه از اشتراک کننده گان اجلاس تقاضا کرد که من رییس ایتلاف هستم و از شما ۶ حزب و سازمان و نهاد خواهش میکنم که فیصله ما باید با توافق نظر و اتفاق آرا باشد پس یکماه دیگر با شرط ذیل فیصله بعمل آمد:

۱ ـ سر از امروز کمیته تدارک رفتن به حزب واحد که موجود است با افزود داکتر اصغرخیل منگل کار جدی تخنیکی را  آغاز کند و تا یکماه حد اقل و دو ماه حد اکثر با یک میکانیزم شفاف و قابل قبول به حزب واحد مبدل می شویم.

۲ ـ به تیم هیات مذاکره کننده ایتلاف  هر یک محترمین رزمجو ، جبارخیل ، شاهین ، رهرو با افزود .... یکماه وقت دارند تا نتایج گفت وگوها با سایر احزاب ، سازمان ها و نهاد بمنظور ایجاد حزب واحد را نهایی سازند.

۳ ـ احزاب و سازمان های شامل ایتلاف که در آینده نزدیک به حزب واحد مبدل خواهد گردید طبعاْ الی تدویر کنگره واحد درها گفت وگوها را با همه نیروهای دموکرات و ترقیخواه باز خواهد گذاشت تا بتوانیم با ایجاد یک حزب بزرگ بمثابه یک الترناتیف نیرومند دموکراتیک با بحران کنونی افغانستان مقابله کنیم .

اجلاس مجمع عمومی ایتلاف حوالی ساعت ۵ بعد از ظهر به وقت افغانستان پایان یافت.

( سکرتریت کمیسیون وحدت )

بامداد ـ سیاسی ـ ۱/ ۲۰ـ ۱۸۱۲

استفاده ازمطالب بامداد با ذکرماخذ آزاد است.

Copyright ©bamdaad 2020

فلسطین در کانون توفان

در « روز جهانی همبستگی با مردم فلسطین » که توسط سازمان ملل متحد تعیین شده است، دکتر عاقل تغز، دبیر کمیته  فلسطینی صلح و همبستگی و عضو حزب مردم فلسطین، خواستار تجدید و تقویت حمایت بین ‌المللی از مبارزه مردم فلسطین است.
آرمان مردم فلسطین از هر طرف ( داخلی، منطقه‌ ایی  و بین‌ المللی ) در معرض ضربه‌ های پی ‌درپی قرار دارد. با اعلام به ‌اصطلاح « معامله قرن » ترامپ، شناسایی اورشلیم به عنوان پایتخت اسراییل توسط دولت امریکا، انتقال سفارت امریکا به آنجا، و حمایت آن دولت از طرح دولت اسراییل برای الحاق دره اردن ( ۲۸درصد کرانه غربی ) به خاک اسراییل، باید گفت که در صحنه بین ‌المللی، اتحاد امریکا و اسراییل به اوج خود رسیده است.
علاوه برشتاب بخشیدن اسراییل در ساختن شهرک ‌ها در سرزمین ‌های فلسطین، ابعاد استراتیژیک این طرح مخرب نیز روشن ‌تر شده است. این طرح نه‌ فقط به دنبال از بین بردن بنیادهای آرمان فلسطین، بلکه در پی پایان دادن به تمام تلاش‌ های منطقه‌ ایی و بین ‌المللی برای رسیدن به راه‌ حل سیاسی عادلانه و پایدار برای مساله فلسطین و تاسیس کشورفلسطین است.
ناتوانی جامعه بین‌المللی ( از جمله به‌ واسطه سازمان ملل متحد ) در پایان دادن به نقض آشکار قطعنامه‌ ها، منشورها، و هنجارهای بین ‌المللی، ما را به این نتیجه می ‌رساند که توان بین ‌المللی در یافتن راه‌ حلی برای مساله فلسطین به طور قابل ‌ملاحظه‌ ای کاهش یافته است.
اگر چالش‌هایی را که دنیای اسیر در چنگال همه ‌گیری کووید-۱۹ با آن روبروست، و درگیر بودن بسیاری از کشورها با مسایل داخلی خود شان را نیز به این موضوع اضافه کنیم، آنگاه به‌ وضوح می ‌بینیم که مبارزه فلسطینی‌ها با چه دشواری ‌هایی روبروست.
آنچه در عرصه بین ‌المللی می‌ بینیم، در مورد منطقه نیز صدق می‌ کند. حمایت اعراب از آرمان فلسطین رو به کاهش بوده است. علاوه بر فشارهای زیادی که کشورهای عربی وابسته به واشنگتن بر فلسطینیان وارد می‌ کنند تا تعامل خودشان با امریکا تسهیل شود، برخی از کشورهای عربی نیز، با وجود اینکه پیشرفتی در روند حل مساله فلسطین وجود ندارد، شروع به عادی ‌سازی روابط خود با اسراییل کرده‌اند.
« ابتکار صلح عربی » تصریح می ‌کند که حل مساله فلسطین و ایجاد کشور فلسطین پیش ‌شرط عادی‌ سازی روابط با اسراییل است. به نظر می‌ رسد که این رهنمود فراموش شده است. علاوه بر این، سوریه و لبنان و عراق نیز سال‌هاست که درگیر وضعیت داخلی بسیار دشوار خود هستند، و آرمان فلسطین دیگر در اولویت آنها قرار ندارد.
با توجه به تفرقه داخلی که از سال ۲۰۰۷ ترسایی پیش آمد، و عدم ارتباط جغرافیایی بین کرانه غربی و نوارغزه، و در حالی که اسراییل جنگ‌ های پی ‌درپی علیه نوار غزه به راه انداخته است و محاصره به قصد مجازات را به این سرزمین تحمیل کرده است، باید گفت که در خودِ فلسطین نیز وضعیت خوب نیست.
به‌ ویژه با توجه به کاهش حمایت مالی از فلسطین و افزایش بیکاری ناشی از آن، و ناتوانی هر دو تشکیلات حکومتی و بخش خصوصی در پرداخت حقوق کارکنان و کارگران، روشن است که همه‌ گیری کووید-۱۹ بار بیشتری را به دوش مردم فلسطین و رهبری آن انداخته است.
اما به ‌رغم همه این شرایط دشوار و متغیر، عوامل زیادی نیز وجود دارد که می ‌توان به آنها تکیه کرد تا موضوع فلسطین زنده و در دستور کار جامعه بین ‌المللی بماند.
اولاً، مردم فلسطین « معامله انحلال قرن » را مردود اعلام کرده ‌اند و هر روز آماده گی خود را برای ادامه مبارزه تا تحقق هدف اصلی ‌شان تایید کرده‌اند، که چیزی نیست جز پایان دادن به اشغال توسط اسراییل و ایجاد کشور مستقل فلسطین در مرزهای ۴ ژوین ۱۹۶۷، با اورشلیم شرقی به عنوان پایتخت آن، و حق بازگشت پناهنده گان به خانه‌ های خود مطابق با قطعنامه ۱۹۴ سازمان ملل متحد.
در سطح عربی و منطقه ا‌یی، با وجود عقب ‌نشینی مقام‌ های رسمی و رژیم‌ های عرب از حمایت از مردم فلسطین، و حرکت تعدادی از دولت‌ها به سمت عادی‌ سازی روابط و همکاری با اسراییل، و تشکیل ایتلاف علیه ایران، باید گفت که دشمن مشترک هر دو طرف، یعنی ملت‌های این کشورها و حزب‌ های ملی و مترقی آنها، هنوز به حمایت از مردم فلسطین و همبستگی با آنها تا پایان اشغال و تحقق استقلال ملی متعهد و وفادار هستند.
ما پیش از این دیده‌ایم که در بسیاری از کشورهایی که با اسراییل روابط برقرار کرده‌اند، جنبش‌ها و کمیته‌ های مردمی مخالف عادی‌ سازی روابط، و حامی مردم فلسطین، هنوز وجود دارد. نباید فراموش کرد که مردم مصر، چهار دهه پس از امضای قرارداد کمپ دیوید، هنوز عادی‌ سازی را رد و از مبارزه فلسطینی ‌ها حمایت می ‌کنند. در مورد مردم اردن نیز همین ‌طور است.
در ارتباط با وضعیت بین‌المللی، به ‌رغم شدّت گرفتن حمله امپریالیستی به جنبش‌های آزادی ‌بخش جهان و به کشورهایی که سلطه و سرکرده گی امریکا را رد می ‌کنند، بسیاری از ملت‌ها و کشورها به پا خاسته‌ اند و از استقلال خود دفاع کرده‌اند و هنوز هم از آرمان عادلانه مردم فلسطین حمایت می‌ کنند. کوبا، ونزویلا، نیکاراگوا و بولیوی در امریکای لاتین، و همچنین چین و روسیه، همچنان به تعهد خود نسبت به قوانین بین‌المللی پای بند هستند، و همی ن‌طور است در مورد برخی از کشورهای اروپایی- گرچه با ترس و تردید. بسیاری از کشورهای منطقه خاورمیانه مانند سوریه، عراق، لبنان، و یمن نیز با وجود اینکه در معرض فشارها و توطیه ‌های گوناگون قرار دارند، همچنان از آرمان فلسطین حمایت می‌کنند.
به همین ترتیب، در داخل اسراییل، نیروهای صلح و ترقی، به ‌رغم  نیروی کم آنها و ستمی که از سوی نیروهای راست و شهرک ‌نشینان به آنها می ‌شود، همچنان از حقوق فلسطینی‌ها دفاع می ‌کنند. به همین نحو، جنبش‌های دموکراتیک، ترقی‌خواه، و جوانان و نیروهای صلح، رهایی، و حقوق بشر جهان نیز هنوز متعهد به ایستادن در کنار فلسطینی‌ها و دفاع از حقیقت‌اند.
بنابراین ما معتقدیم که همبستگی با مردم فلسطین هنوز از اهمیت فوق ‌العاده‌ای برخوردار است، حتا بیش از هر زمان دیگری، زیرا پیروزی آرمان عادلانه مردم فلسطین، پیروزی همه ملت‌هایی است که خواستار و مدافع آزادی، عدالت، و حقوق بشراند.

بامداد ـ سیاسی ـ ۱/ ۲۰ـ ۱۶۱۲

Copyright ©bamdaad 2020