مــادر مهــربان

مــادر مهــربان‎

تو از جان اى پسر دارش گران تر

‎ كه از مادر ندارى مهربان تر

‎ روانش را بسى افشرد ايام

‎كه تا پايت به رفتن شد روان تر

‎ چه شب ها را كه پهلويت سحر كرد

‎پى آرامت از تو بى زبان تر

‎ دمى گر خفت، بيدارش نمودى

‎به آه و ناله و زق زق پسان تر

‎ گهى لَلو، گهى افسانه برخواند

‎برايت اين چنين و آنچنان تر

‎لب خشک ترا اندر دل شب

‎ نمود آن مهربان از شير جان تر

‎به ياد ناتوانى هاى طفلى

‎به ياد آنكه، بودى ناتوان تر

‎ ببوس اكنون تو دست ناتوانش

‎كه از وى زورمندى و جوان تر

‎ مرنجان خاطرش را هرگز از خود

‎كزين كارى نباشد پُر زيان تر

‎(استاد ضيا قاريزاده )

بامـداد ـ فرهنگی و اجتماعی ـ ۱/ ۲۶ـ ‍ ۱۰۰۵